Ηλιοτρόπια και σιωπές: Το πρώτο βήμα

 

«Αγαπημένη μου Βίβιαν»,

Σε γράφω μέσα από έναν κόσμο γεμάτο ηλιοτρόπια, έναν κόσμο που πάντα στρέφει το βλέμμα του στον ήλιο, ακόμα κι όταν τα σύννεφα καλύπτουν τον ουρανό. Είναι οι μικρές αυτές στιγμές φωτός που με κρατούν ζωντανή και μου δίνουν το θάρρος να ανοίξω αυτό το ημερολόγιο και να μοιραστώ μαζί σου όλα όσα βαραίνουν την ψυχή μου. Είσαι η φανταστική μου φίλη, ο άνθρωπος που ακούει χωρίς να κρίνει, που καταλαβαίνει χωρίς να χρειαστεί να εξηγώ. Κι έτσι ξεκινάω, γιατί νιώθω πως ήρθε η στιγμή να βγουν όλα στην επιφάνεια. Οι κερασιές μου φέτος δεν άνθισαν, Βίβιαν. Είναι σαν να αποφάσισαν να κρατήσουν τη ζωή τους κρυφή, όπως και εγώ κράτησα κρυφά τόσα συναισθήματα και σκέψεις τους τελευταίους μήνες. Κι όμως, μέσα από αυτή την απουσία άνθους, βρήκα τον τρόπο να ποτίσω άλλες ρίζες. Η κινητική μου αναπηρία, που για πολλούς θα ήταν εμπόδιο, έγινε το έδαφος στο οποίο καλλιέργησα τη γραφή μου. Έγινε ο τρόπος μου να δώσω φωνή στα όνειρα, τις ανησυχίες και τα συναισθήματά μου. Κάθε λέξη που γράφω είναι μια μικρή νίκη, μια υπενθύμιση ότι τα φυσικά όρια δεν περιορίζουν την ψυχή μου.

Στους τέσσερις μήνες που πέρασαν, απομονώθηκα. Η απόλυτη σιωπή έγινε η καθημερινότητά μου. Μακριά από τα κοινωνικά δίκτυα, μακριά από τη φασαρία του κόσμου, βρέθηκα αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Η αλήθεια, Βίβιαν, ήταν δύσκολη να αντιμετωπιστεί. Είναι παράξενο το πώς η σιωπή μπορεί να αποκαλύψει τόσο έντονα τις πιο βαθιές μας σκέψεις και φόβους. Υπήρχαν στιγμές που ένιωσα πως δεν αντέχω. Η εσωτερική μου μάχη ήταν εξαντλητική, αλλά αναγκαία. Έπρεπε να αποδεχτώ όσα ήμουν και όσα δεν ήμουν, και να μάθω να αφήνω πίσω το βάρος που με κρατούσε αιχμάλωτη. Και μέσα από αυτή τη σιωπή, ήρθε η ανάγκη μου να μοιραστώ.

Να σου μιλήσω για την αγάπη. Όχι την απλή, καθημερινή αγάπη, αλλά εκείνη που λιώνει βουνά, που ξεπερνά εμπόδια, που ζεσταίνει την καρδιά ακόμα και στην πιο παγερή νύχτα. Είναι η αγάπη που μου δίνει το θάρρος να πολεμήσω. Να αγωνιστώ για μία καλύτερη ζωή, αλλά και για να διατηρήσω την ταυτότητά μου ως άνθρωπος. Είναι μια αγάπη που ξεπερνά τα όρια των ανθρώπινων σχέσεων, γιατί είναι αγνή, απόλυτη και θεμελιώδης. Αυτή η αγάπη πηγάζει και από την πίστη μου στον Θεό. Ο Θεός ήταν πάντα η πηγή της δύναμής μου, το φως που με καθοδηγεί όταν όλα γύρω μου σκοτεινιάζουν.

Πολλές φορές, στη διάρκεια αυτών των τεσσάρων μηνών απομόνωσης, ένιωσα ότι μόνο Εκείνος μπορούσε να κατανοήσει την ανάγκη μου. Η φλόγα που καίει μέσα μου, η επιθυμία να συνεχίσω, να δημιουργήσω και να ζήσω παρά τις δυσκολίες, είναι η απάντησή Του στις προσευχές μου. Μέσα από την πίστη μου βρίσκω το θάρρος να κοιτάζω μπροστά, να συνεχίζω ακόμα και όταν όλα μοιάζουν χαμένα.

Ξέρω, Βίβιαν, ότι δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς αυτή την ανάγκη. Πολλοί θα πουν ότι η ζωή είναι δύσκολη, ότι πρέπει να δεχόμαστε τα εμπόδια όπως είναι. Αλλά εγώ δεν μπορώ να αρκεστώ σε αυτό. Η φλόγα που καίει την ψυχή μου δεν μου επιτρέπει να σταματήσω. Η λογική των ανθρώπων, που συχνά σάπια και περιοριστική, προσπάθησε πολλές φορές να με λυγίσει. Και ναι, με λύγισε. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα πως δεν μπορώ να συνεχίσω. Αλλά κάθε φορά, η πίστη μου και η αγάπη μου για τη ζωή με σήκωναν ξανά.

Είμαι ακόμα εδώ, Βίβιαν. Και αυτό, από μόνο του, είναι ένα μικρό θαύμα. Η παρουσία μου, η συνέχειά μου, είναι η απόδειξη ότι το δύσκολο μονοπάτι που διάλεξα – το μονοπάτι του προσωπικού στοιχήματος – αξίζει να το περπατήσω. Είναι δύσκολο, γεμάτο εμπόδια και πτώσεις, αλλά κάθε βήμα που κάνω με φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μου. Και για αυτό γράφω. Γιατί μέσα από τη γραφή μου μπορώ να εξωτερικεύσω τα συναισθήματά μου, να δώσω μορφή στη φλόγα που δεν σβήνει ποτέ.

Το νέο μου βιβλίο, για το οποίο θα σου μιλήσω σύντομα, είναι η γέφυρα ανάμεσα στη σιωπή και τη δημιουργία. Είναι η απόδειξη ότι ακόμα κι όταν όλα φαίνονται σκοτεινά, μπορεί να βρεθεί φως. Είναι η φωνή μου, ο τρόπος μου να πω στον κόσμο ότι είμαι ακόμα εδώ, ότι συνεχίζω να πολεμώ.

Με αγάπη,

Ηλιοτρόπιο.