Ρομαντικές Αναμνήσεις Στο Χρόνο: Εγώ και Εσύ, Πατέρα

 

Αγαπημένη μου Βίβιαν,

Ξέρεις, κάθε φορά που βλέπω βίντεο με τη Χίο, είναι σαν να ταξιδεύω πίσω στο χρόνο. Οι εικόνες, οι ήχοι, οι μυρωδιές του νησιού ξυπνούν αναμνήσεις που κρύβονται βαθιά μέσα μου. Και κάθε φορά που αυτές οι αναμνήσεις ξεπροβάλλουν, νιώθω την απουσία του πατέρα μου πιο έντονα. Η Χίος είναι για μένα κάτι περισσότερο από ένας τόπος. Είναι οι ρίζες μου, το μέρος που νιώθω ότι ανήκω, παρόλο που το γνώρισα μόνο ως παιδί. Θυμάμαι ακόμα τη μυρωδιά των μαστιχόδεντρων, τη θάλασσα που πάντα με καλούσε να την ανακαλύψω, την απλότητα και την αυθεντικότητα του τόπου. Είναι σαν να κρατώ μέσα μου ένα κομμάτι του νησιού, σαν να έχει γίνει μέρος της ψυχής μου.

Πόσο μου λείπεις, μπαμπά.

Δεν μιλάω συχνά για εσένα πια, αλλά ο πόνος της απουσίας σου είναι πάντα εδώ. Οι στιγμές μας, τα αστεία σου, οι παραξενιές σου, όλα αυτά που σε έκαναν μοναδικό, μου λείπουν κάθε μέρα. Υπήρξες η δύναμή μου, το χαμόγελό μου, ο άνθρωπος που με έκανε να πιστεύω πως όλα μπορούν να είναι καλά, ακόμα και στις πιο δύσκολες μέρες. Η Μεγάλη Εβδομάδα πάντα με φέρνει πιο κοντά σε εσένα. Είναι σαν μια περίοδος γεμάτη νόημα, σαν μια υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν χάνεται ποτέ, όσο την κρατάς ζωντανή στις αναμνήσεις σου.

Γι' αυτό αποφάσισα να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις μαζί σου μέσα από μια σειρά κειμένων στο blog μου, *"Ρομαντικές Περιπλανήσεις"*. Θέλω να μιλήσω για εμάς, για τις στιγμές που ζήσαμε, για τη σχέση μας που ακόμα με κρατά όρθια όταν όλα φαίνονται δύσκολα. Πατέρα μου, πόσο θα ήθελα να είσαι εδώ τώρα.

Να σου μιλήσω για όσα σκέφτομαι, για τη ζωή μου, για τα όνειρά μου. Να μου πεις ιστορίες, να γελάσεις, να με κοιτάξεις με εκείνο το βλέμμα που πάντα με έκανε να νιώθω ασφαλής. Ξέρω πως δεν γίνεται, αλλά μέσα από τις αναμνήσεις μου προσπαθώ να σε νιώσω κοντά μου. Και ξέρω πως, όσο σε κρατώ ζωντανό μέσα μου, θα είσαι πάντα εδώ. Η Χίος είναι το σύμβολο των ριζών μας, της ιστορίας μας, της αγάπης μας. Μυριβόλο νησί, η γενέτειρα του Ομήρου, του μεγάλου συγγραφέα που μιλούσε για τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Ίσως δεν είναι τυχαίο που κι εγώ βρίσκω τη δύναμή μου μέσα από τις λέξεις, που προσπαθώ να δώσω φωνή σε όλα όσα νιώθω. Οι αναμνήσεις μας είναι ο θησαυρός μου. Και κάθε φορά που τις μοιράζομαι, νιώθω πως σου μιλάω, πως κρατάω ζωντανή τη φλόγα της παρουσίας σου.

Αυτή είναι η αρχή μιας νέας σειράς κειμένων στο blog μου, "Ρομαντικές Περιπλανήσεις", αφιερωμένη σε εμάς. Εγώ και εσύ, πατέρα. 

Γιατί, όπως λέει μια αγαπημένη φράση: "Δεν πεθαίνει κανείς, μόνο όταν τον ξεχάσεις."

Με αγάπη και ευγνωμοσύνη, Ηλιοτρόπιο