Έφυγε μια φίλη μου.
Πήγε στους ουρανούς και μαζί της πήρε ένα κομμάτι από μένα που δεν ξέρω αν θα επιστρέψει
ποτέ. Οι εποχές αλλάζουν, κι εγώ μαζί τους. Δεν μπορώ πια να είμαι η ίδια, δεν θέλω.
Κλειδώνομαι, όχι για να προστατευτώ, αλλά για να ξαναβρώ τον εαυτό μου μέσα στη
σιωπή. Ο καθρέφτης με κοιτάζει με εκείνο το γνώριμο βλέμμα, σαν να μου θυμίζει ποια
ήμουν, ποια δεν είμαι πια. Και κάποιες μέρες, νιώθω πως με χλευάζει. Άλλες, πως
με συμπονά.
Ξεκίνησα πάλι να ακούω κλασική μουσική. Μότσαρτ, όπως παλιά, αλλά σε μοντέρνα εκδοχή σαν να προσπαθώ να παντρέψω το τότε με το τώρα. Οι νότες με αγκαλιάζουν, με ταξιδεύουν, με γειώνουν. Μέσα από αυτές, βρίσκω μια νέα εκδοχή του εαυτού μου. Ίσως πιο ώριμη, πιο αληθινή. Δεν ξέρω πού με πάει αυτή η νέα εποχή, αλλά ξέρω πως δεν είμαι μόνη. Κουβαλώ μέσα μου τη μνήμη της, τη μουσική, και την ανάγκη να συνεχίσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου