Σήμερα, μετά από οκτώ ώρες
συνεχούς γραφής και διόρθωσης του μελλοντικού μου μυθιστορήματος, νιώθω χαμένη
στον χρόνο — κάπου ανάμεσα στο τώρα και στο τότε. Αφήνω επιτέλους το σώμα μου
να αναπαυθεί στο στρώμα, κοιτάζοντας το ταβάνι και ακούγοντας το Whole Lotta
Love των Led Zeppelin.
Σ' ευχαριστώ Θεέ μου! Ψελλιζω.
Όλα γύρω μου αρχίζουν να παίρνουν
μορφή. Το κορίτσι με τη γαλλική πλεξούδα εμφανίζεται, αφήνεται στον ήχο της
μουσικής και μου κλείνει πονηρά το μάτι. Η έκφρασή της ξεδιπλώνει το παλιό μου
υποσυνείδητο και γελώ δυνατά. Κουνά ρυθμικά την αρβύλα της και αρχίζει να μου
λέει το μεγάλο της μυστικό. Μου αφηγείται:
"Ήμουν εκεί, ντυμένη όμορφα.
Όχι για να εντυπωσιάσω, ούτε για να τραβήξω βλέμματα. Ήθελα απλώς να σταθώ
δίπλα του, όπως ήμουν: απλά, ήρεμα. Υπογράψαμε. Δύο άνθρωποι. Καμία υπόσχεση
για “πάντα”, μόνο μια συμφωνία να είμαστε παρόντες ο ένας για τον άλλον — όσο
πάει. Ένα μικρό σπίτι, λίγες λέξεις, ανάσες που περνούσαν μέσα από
αναπνευστικό. Δεν αγγιζόμασταν όπως παλιά, αλλά νιώθαμε αυτό που υπήρχε τώρα:
ήσυχα, αρκετά, αληθινά. Ίσως ήταν όνειρο. Ίσως απλώς κάτι που έμεινε πίσω και
χτυπά κάθε φορά που η σιωπή γεμίζει το δωμάτιο. Δεν ήταν το τέλος. Ούτε η αρχή.
Ήταν απλώς η στιγμή που έπρεπε να ειπωθεί η αλήθεια. Και αυτό μου φτάνει."
#AetheriaNyx
#ημερολόγιο
#στιγμές
#γραφήμεψυχή
#αναμνήσειςπουερχονται
#συγγραφή
#ταξίδι
#ρομαντισμός
#WholeLottaLove
#LedZeppelin
#χαμένηστοχρόνο
#πρώτοπρόσωπο
#γραπτάπουμιλάνε
#αλήθειαχωρίςφωνή
Να προσέχετε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου