Αύριο ξημερώνει η γιορτή της Μεγαλόχαρης, και μέσα μου αναδεύεται μια αίσθηση ιερής προσμονής, σαν να περιμένω κάτι να με λυτρώσει από το βουβό κενό που με συντροφεύει τον τελευταίο καιρό. Όσα αγαπούσα να κάνω να γράφω, να δημιουργώ, να περιπλανιέμαι ρομαντικά μοιάζουν να έχουν χάσει τη δύναμή τους να με γεμίζουν. Γράφω ακόμα, μα νιώθω πως το κάνω μηχανικά, σαν να προσπαθώ να κρατηθώ από κάτι που ξεθωριάζει. Οι διορθώσεις είναι περισσότερες από τις λέξεις που γεννιούνται αυθόρμητα, και η έμπνευση μοιάζει να με κοιτά από μακριά. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, βρίσκω καταφύγιο στα όνειρα. Ονειρεύομαι το μέλλον, το σχεδιάζω, το ελπίζω, και το αφήνω να με κρατά όρθια. Είναι σαν να ζω μέσα από τις εικόνες που πλάθω, σαν να αναπνέω μέσα από τις πιθανότητες. Αύριο, με τη χάρη της Παναγίας, εύχομαι να ξαναβρώ το φως που μου λείπει. Να νιώσω πως είμαι υπό τη σκέπη της, πως τα όνειρά μου δεν είναι μάταια, και πως η πίστη σε Εκείνη, στον Θεό, στον εαυτό μου μπορεί να με οδηγήσει εκεί που η ψυχή μου λαχταρά να φτάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου