Ο Ατέρμονος Χορός Της Δημιουργίας

 

Αγαπημένη μου Βίβιαν,

Για μένα, η δημιουργία είναι σαν ένας χορός που δεν σταματά ποτέ. Μερικές φορές είναι ήρεμος και γλυκός, άλλες φορές έντονος και γεμάτος ένταση. Όταν γράφω, νιώθω σαν να βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο δυνάμεις – το φως και το σκοτάδι – και προσπαθώ να βρω ισορροπία ανάμεσά τους. Μέσα από αυτόν τον αγώνα, γεννιούνται οι λέξεις μου.

Υπάρχουν πράγματα που με τραβούν ξανά και ξανά. Μικρές συνήθειες, μικρές απολαύσεις, όπως η μυρωδιά ενός τσιγάρου, η γεύση της σοκολάτας ή ένα ποτήρι ουίσκι. Αυτά τα μικρά πράγματα με βοηθούν να μπω σε έναν κόσμο όπου μπορώ να δημιουργήσω. Είναι σαν τελετουργία που με φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μου.

Υπάρχουν όμως και πιο βαθιές εμμονές. Μια φράση που γεννιέται στο μυαλό μου και δεν με αφήνει ήσυχη μέχρι να την γράψω. Ένα μουσικό κομμάτι που με ταξιδεύει και με γεμίζει εικόνες. Μια ιστορία που δεν έχει ειπωθεί ακόμα, αλλά την κουβαλάω μέσα μου σαν μυστικό.

Κάποιες νύχτες, όταν όλα είναι ήσυχα, οι σκέψεις μου με κυκλώνουν. Αναρωτιέμαι αν αυτά που γράφω έχουν αξία, αν είναι αληθινά. Εκείνες τις στιγμές, η καρδιά μου και το μυαλό μου προσπαθούν να συνεργαστούν. Και όταν το καταφέρνουν, νιώθω μια δύναμη που με σπρώχνει να συνεχίσω.

Η δημιουργία για μένα δεν είναι απλώς κάτι που κάνω. Είναι τρόπος ζωής. Είναι ο τρόπος που εκφράζομαι, που υπάρχω. Κάθε λέξη που γράφω είναι ένα κομμάτι από εμένα, από την ψυχή μου.

Αυτός ο χορός ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι είναι η ουσία μου. Μέσα από αυτόν βρίσκω νόημα. Ίσως να μην είναι εύκολο να καταλάβεις γιατί οι εμμονές μου είναι τόσο σημαντικές για μένα. Αλλά αν αυτές είναι που με κάνουν να δημιουργώ, τότε δεν θέλω να τις χάσω. Είναι το φως και το σκοτάδι μου. Είναι η αλήθεια μου.

Με αγάπη, 

ηλιοτρόπιο