Πώς γίνεται να ξαναπιστέψεις στον
έρωτα; Είναι άραγε εφικτό να τον ζήσεις αληθινά σε έναν κόσμο όπου οι σχέσεις
μοιάζουν περισσότερο με στιγμιαίες αλληλεπιδράσεις παρά με ουσιαστικές
συνδέσεις; Οι εποχές έχουν αλλάξει. Ο έρωτας μοιάζει να έχει χάσει το βάθος και
τη μαγεία του, αντικαθιστώντας τη συναισθηματική σύνδεση με μία επιφανειακή
σωματική επαφή.
Πλέον, δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στους
εξωτερικούς παράγοντες την κοινωνική καταξίωση, το χρήμα, τη δόξα. Κοιτάμε τον
εαυτό μας μέσα από αυτά, λες και μέσα σε αυτήν την επιδίωξη μπορούμε να βρούμε
τον πραγματικό μας εαυτό. Βλέπουμε μόνο ό,τι φαίνεται με γυμνό μάτι. Έχουμε
βαφτίσει την εφήμερη σαρκική επαφή «έρωτα» και νιώθουμε τυχεροί γι’ αυτό. Όμως,
στην πραγματικότητα, φοβόμαστε την ουσία του έρωτα φοβόμαστε τη δέσμευση, την
ευθύνη που φέρει η υπόσχεση της αιώνιας αγάπης, γιατί πλέον δεν πιστεύουμε ότι
μπορεί να υπάρξει. Μας τρομάζει η εκδήλωση των συναισθημάτων, η ειλικρίνεια.
Φοβόμαστε να είμαστε αυθεντικοί και ακόμα χειρότερα ευάλωτοι.
Διστάζουμε να δείξουμε τις
ατέλειές μας, να αφήσουμε κάποιον να μας αγαπήσει για αυτές. Κι έτσι, χτίζουμε
τείχη, προστατεύοντας τις πιο σκοτεινές πλευρές μας, αντί να τις αφήσουμε να
βρουν την αγάπη που αξίζουν. Αλλά ο έρωτας είναι ένα όμορφο συναίσθημα. Είναι
ίσως η πιο αληθινή και ανθρώπινη εμπειρία που μπορούμε να ζήσουμε. Και πιστεύω
πως όλοι μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς να αφεθούμε, να δώσουμε στους εαυτούς
μας και στους άλλους την ευκαιρία να βιώσουμε τον έρωτα στην πιο αγνή του
μορφή. Γιατί ο έρωτας δεν είναι απλώς μια στιγμή. Δεν είναι κάτι που μπορεί να
μετρηθεί ή να συγκριθεί. Είναι το θάρρος να ανοιχτείς, να μοιραστείς, να
υπάρξεις αληθινά, χωρίς φόβο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου