Αύριο είναι το μνημόσυνό σου κι εγώ ακόμη δυσκολεύομαι να πιστέψω πως έφυγες. Ανοίγω ένα τραγούδι σου και για λίγα λεπτά ξεχνάω την αλήθεια. Είναι σαν να βρίσκεσαι ακόμα εδώ, σαν να μην άλλαξε τίποτα.
Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται άρνηση ή αγάπη. Ξέρω μόνο πως υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου και υπάρχουν άνθρωποι που μένουν μέσα της. Εσύ ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία.
Σε ακούω και γράφω. Σε ακούω και θυμάμαι. Σε ακούω και βρίσκω ξανά κομμάτια του εαυτού μου.
Και να σου πω κάτι πολύ προσωπικό;
Το «γαμώτο, συγκινούμαι» είναι ίσως η πιο αληθινή φράση που μπορώ να πω για σένα.
Γιατί δεν κλαίω μόνο για εσένα.
Κλαίω για το κορίτσι που ήμουν όταν σε ανακάλυψα. Για εκείνη τη μικρή, ευαίσθητη, ονειροπόλα Γεωργία που έκλεινε την πόρτα του δωματίου της, φορούσε ακουστικά και πίστευε πως κάπου εκεί έξω υπήρχε ένας άνθρωπος που καταλάβαινε όλα όσα δεν μπορούσε να εξηγήσει στους άλλους.
Κλαίω για τη Γεωργία που μεγάλωσε. Για τη Γεωργία που βρέθηκε στα νοσοκομεία, στις θεραπείες, στις αμέτρητες ώρες φόβου, πόνου και αγωνίας. Για εκείνη που πάλευε να σταθεί όρθια όταν όλα μέσα της γκρεμίζονταν. Για εκείνη που έβαζε τη φωνή σου να παίζει ξανά και ξανά μόνο και μόνο για να αντέξει άλλη μία μέρα.
Κλαίω για όλες τις εκδοχές του εαυτού μου που σε συνάντησαν σε διαφορετικές στιγμές της ζωής τους. Για εκείνο το κορίτσι που ονειρευόταν. Για εκείνη τη γυναίκα που φοβήθηκε. Για εκείνη που πόνεσε. Για εκείνη που λύγισε. Για εκείνη που σηκώθηκε ξανά.
Για όλες τις φορές που ήσουν εκεί χωρίς να το ξέρεις. Στο σπίτι. Στο αυτοκίνητο. Σε μια αθόρυβη νύχτα γεμάτη σκέψεις. Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Σε μια στιγμή που ένιωθα πως δεν μπορούσα άλλο.
Ίσως γι' αυτό πονάει τόσο πολύ.
Γιατί μαζί με εσένα φοβάμαι πως αποχαιρετώ κι ένα κομμάτι της δικής μου ζωής.
Ένα κομμάτι που μεγάλωσε με τη φωνή σου. Που παρηγορήθηκε από τα τραγούδια σου. Που έκλαψε μαζί σου. Που ονειρεύτηκε μαζί σου. Που βρήκε καταφύγιο στους στίχους σου όταν ο κόσμος έξω γινόταν πολύ σκληρός.
Κι όμως...
Όσο σε ακούω, όσο πιάνω τον εαυτό μου να γράφει με τη φωνή σου στα αυτιά μου, όσο κοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία μας και χαμογελώ μέσα στα δάκρυά μου, δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχεις φύγει πραγματικά.
Νομίζω πως απλώς κρύφτηκες κάπου.
Ανάμεσα στις αναμνήσεις μου.
Ανάμεσα στις αγαπημένες μου μελωδίες.
Ανάμεσα στις λέξεις που δεν είπα ποτέ και τις είπες εσύ για μένα.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν γίνονται ανάμνηση. Γίνονται κομμάτι της ψυχής σου.
Και εσύ είσαι ένα από τα πιο φωτεινά, πολύτιμα και αγαπημένα κομμάτια της δικής μου.
Ίσως τελικά να μην έφυγες ποτέ πραγματικά.
Ίσως απλώς να άλλαξες τόπο και να κατοικείς πια στις μουσικές, στις αναμνήσεις και στις καρδιές όσων σε αγάπησαν.
Κι όσο θα πατάω το «play», όσο η φωνή σου θα γεμίζει το δωμάτιο και θα αγγίζει την καρδιά μου με τον ίδιο μαγικό τρόπο, ένα κομμάτι σου θα παραμένει εδώ.
Δίπλα μου.
Γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε αληθινά δεν χάνονται ποτέ.
Απλώς μαθαίνουν να ζουν μέσα μας.
