Ο αμείλικτος χρόνος περνά. Oi μέρες που μοιάζουν ήρεμες δίνουν τη θέση τους στις ανήσυχες νύχτες και αισθάνομαι ότι τίποτα δεν αλλάζει. Η γαλήνια καθημερινότητά μου έχει αλλάξει κατά πολύ από δική μου επιλογή. Δεν το μετανιώνω σε καμία περίπτωση, αλλά δεν έχω συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια από τότε που δεν είμαι πια σε ενεργό δράση στον συγγραφικό κόσμο. Όπως το έχω ξανααναφέρει σε κάποιο προηγούμενο κείμενό μου, το να είσαι αόρατη είναι πολύ ευχάριστο, όμως ορισμένες φορές είναι περίεργο, γιατί τα νιώθω όλα σκοτεινά γύρω μου. Φως μέσα στον μαύρο δρόμο όπου περπατάω βρίσκω μόνο όταν πιάνω το στυλό μου, απομονώνοντας τα υπόλοιπα, και τότε νιώθω καλύτερα.
Κοιτώ την ημερομηνία στον ηλεκτρονικό μου υπολογιστή και διαπιστώνω ότι ήρθε το τρίτο καλοκαίρι κατά σειρά. Άρχισαν οι πρώτες ζέστες και ακούω πολύ κόσμο να σχεδιάζει διακοπές. Ομολογώ πως ζηλεύω πάρα πολύ, είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οπότε επιλέγω να αφήσω τη φαντασία και το υποσυνείδητό μου να ταξιδέψει.
Μία ερημική αλλά όμορφη παραλία, κοντά σε ένα μικρό και ήσυχο ξενοδοχείο, μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι καθισμένη κάτω από ένα πανύψηλο δέντρο και να αγναντεύω το γαλάζιο που απλώνεται στα μάτια μου. Ο αέρας και η αλμύρα μου χαϊδεύουν το πρόσωπο, μία αίσθηση που αγαπάω να την νιώθω πάνω στο δέρμα μου, και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο παρά μόνο η ηρεμία που μου προσφέρει αυτό το μέρος. Ένα βιβλίο, αντηλιακό, καπέλο, γυαλιά και το τιτίβισμα των πουλιών είναι η μόνη μουσική που θέλω να ακούω. Άραγε έτσι δεν είναι ο παράδεισος;
Ξαφνικά όμως ένας ήχος με επαναφέρει στην πεζή πραγματικότητα, αυτή που ξέρει να τα διαλύει όλα σε μία στιγμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου