Πάντα αναρωτιόμουν γιατί πληγωνόμουν. Γιατί άφηνα τους άλλους να μπαίνουν ολοτέλα στη φωνή μου, να την παίρνουν, να την πλάθουν, να την κάνουν δική τους. Δεν κρατούσα τίποτα για μένα, τίποτα που να λέει αυτό είμαι εγώ. Κι εκεί ήταν το λάθος μου. Δεν έμενα εγώ. Γινόμουν οι άλλοι μαζί με εμένα και τότε άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση. Όταν χάνω τη φωνή μου, χάνω και τον δρόμο μου. Κι όταν χάνω τον δρόμο μου, πληγώνομαι πιο εύκολα, πιο βαθιά, πιο σιωπηλά.
Τώρα πια δεν πρόκειται να ξαναγίνει. Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, δεν με νοιάζει. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω πως πρέπει να κρατήσω κάτι για μένα. Να μείνω εγώ. Να μην αφήσω κανέναν να μπει μέσα στη φωνή μου και να την αλλάξει. Δεν θέλω να ξαναγίνω οι άλλοι. Θέλω να είμαι εγώ, ολόκληρη, χωρίς να μικραίνω για να χωρέσω, χωρίς να σβήνω για να φωτίσουν άλλοι. Θέλω να μείνω στη δική μου αλήθεια, στη δική μου ανάσα, στη δική μου ψυχή.
Και μέσα σε όλα αυτά καταλαβαίνω πως το να είσαι ευτυχισμένος δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι διαλέγεις να δεις πέρα από τις ατέλειες, τον πόνο και τις δυσκολίες. Να βρίσκεις τη δύναμη μέσα σου να χαμογελάς. Είναι μια επιλογή, μια πράξη θάρρους, να επικεντρώνεσαι στο φως όταν το σκοτάδι προσπαθεί να σε κερδίσει. Ευτυχία δεν είναι η απουσία προβλημάτων, αλλά η ικανότητα να βλέπεις την ομορφιά μέσα από τις προκλήσεις. Να πιστεύεις ότι, παρά τις πληγές και τα εμπόδια, η ψυχή σου μπορεί να βρει γαλήνη, να νιώσει ευγνωμοσύνη και να συνεχίσει να ανθίζει.
Αυτό το διάστημα κάνω μια απόπειρα να γράψω κάτι νέο. Δεν ξέρω πού θα με πάει, αλλά προσπαθώ. Όλοι είμαστε χαμένοι σε έναν δικό μας κόσμο και ψάχνουμε τι επιθυμούμε και τι τελικά κάνουμε. Ίσως άλλο είναι αυτό που αξίζουμε από αυτό που επιθυμούμε.
