Αγαπημένη μου Βίβιαν,
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που τα πάντα γύρω σου μοιάζουν να σιωπούν, αφήνοντας πίσω τους ένα βάρος που αδυνατείς να αγνοήσεις. Το σκοτάδι δεν είναι απλώς μια αίσθηση· είναι μια παρουσία που σε τυλίγει, που σε κάνει να νιώθεις αποκομμένη, μόνη, χαμένη. Είναι εκείνες οι ώρες που κάθε φως μοιάζει μακρινό, που ο εσωτερικός σου κόσμος σε καλεί να σταθείς, να αναμετρηθείς με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αυτές οι στιγμές, Βίβιαν, είναι οι πιο δύσκολες, αλλά και οι πιο αληθινές. Δεν έχεις πια τίποτα να κρύψεις, τίποτα να προσποιηθείς. Είσαι εσύ, με όλες σου τις αδυναμίες και τις σκέψεις που σε καταδιώκουν. Είναι η στιγμή που οι αναπάντητες ερωτήσεις σου γίνονται κραυγές, που κάθε τι μέσα σου ουρλιάζει να ακουστεί, να γίνει αντιληπτό. Σε αυτές τις σιωπηλές ώρες, ο Θεός μοιάζει να είναι η μόνη σου ελπίδα. Δεν ξέρεις πώς, αλλά τα μάτια σου στρέφονται προς τον ουρανό, σαν να ψάχνουν να βρουν κάποιον να σε ακούσει. Δεν χρειάζεσαι πολλά λόγια, ούτε περίτεχνες φράσεις. Η προσευχή σου είναι απλή, καθαρή, γεμάτη από τα αληθινά σου συναισθήματα. Είναι το κλάμα σου που μετατρέπεται σε λόγια, η σιωπή σου που γίνεται κραυγή, μια γέφυρα ανάμεσα σε εσένα και το Θείο.
Και εκεί, Βίβιαν, αρχίζει η διαδικασία της θεραπείας. Όχι με τη μία, όχι μαγικά, αλλά με μικρά βήματα. Βήματα που αρχίζουν όταν σηκώνεσαι από το σκοτάδι, έστω και με κόπο, και αρχίζεις να εκφράζεις όλα όσα έχεις μέσα σου. Ίσως με λέξεις που γράφεις σε ένα λευκό χαρτί, ίσως με μουσική που γεμίζει το δωμάτιό σου, ίσως με μια απλή προσευχή που ψιθυρίζεται μέσα στη νύχτα. Η νύχτα, αυτή η αρχόντισσα της σιωπής, γίνεται ο πιο κοντινός σου φίλος. Με την απόλυτη ησυχία της, σου προσφέρει τη μοναδική ευκαιρία να συνδεθείς με τα βάθη της ψυχής σου. Είσαι μόνη, αλλά μέσα σε αυτή τη μοναξιά βρίσκεις τη δύναμη να ξεγυμνωθείς από κάθε τι επιφανειακό. Οι σκέψεις σου αρχίζουν να ξεχύνονται, να παίρνουν μορφή, να σε οδηγούν. Κάθε λέξη που γράφεις είναι ένα μικρό θαύμα. Δεν έχει σημασία αν είναι τέλεια ή αν βγάζει νόημα. Σημασία έχει ότι μιλάς, ότι αφήνεις την ψυχή σου να πει την ιστορία της. Είναι σαν να ανοίγεις μια πύλη ανάμεσα σε σένα και στον Θεό, σαν να του επιτρέπεις να εισέλθει στην καρδιά σου, να σου δώσει τη γαλήνη που τόσο χρειάζεσαι. Κι αν τα δάκρυα έρθουν, δεν τα σταματάς. Είναι μέρος της διαδικασίας. Κάθε δάκρυ είναι μια μικρή απελευθέρωση, ένα βήμα πιο κοντά στο φως. Γιατί, αγαπημένη μου Βίβιαν, τα δάκρυα δεν είναι αδυναμία. Είναι η απόδειξη ότι η καρδιά σου είναι ζωντανή, ότι ακόμα παλεύει να βρει τον δρόμο της.
Ο Θεός είναι εκεί, στο σκοτάδι και στο φως, στις σκιές της νύχτας και στα ξημερώματα. Δεν σου δίνει πάντα απαντήσεις. Δεν έρχεται με έναν μαγικό τρόπο να εξαφανίσει τα προβλήματά σου. Αλλά σου δίνει δύναμη, ελπίδα, την ικανότητα να προχωρήσεις. Σου θυμίζει πως, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα, υπάρχει μέσα σου το φως που μπορεί να ανάψει ξανά. Θέλεις να πιεις κάτι ζεστό – ένα φλιτζάνι τσάι που να σε ηρεμήσει, ένα ποτήρι κρασί που να σε ζεστάνει. Θέλεις να ακούσεις εκείνο το κομμάτι μουσικής που σε κάνει να νιώθεις πως όλα θα πάνε καλά, πως ακόμα κι αν όλα γύρω σου μοιάζουν να καταρρέουν, υπάρχει κάτι που μπορεί να σε κρατήσει ζωντανή. Και όσο το κάνεις αυτό, αρχίζεις να νιώθεις διαφορετικά. Δεν έχει φύγει ο πόνος, δεν έχουν λυθεί τα προβλήματά σου. Αλλά υπάρχει κάτι μέσα σου που σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να αντέξεις. Κάτι που σου ψιθυρίζει πως έχεις τη δύναμη να συνεχίσεις, πως η ελπίδα δεν έχει χαθεί. Αγαπημένη μου Βίβιαν, αυτές οι στιγμές, όσο δύσκολες κι αν είναι, είναι κι αυτές που μας κάνουν πιο δυνατές.
Είναι αυτές που μας δείχνουν την αληθινή μας δύναμη, που μας υπενθυμίζουν πως η ψυχή μας είναι ικανή να αντιμετωπίσει τα πάντα. Μην σταματάς να προσεύχεσαι, να γράφεις, να πιστεύεις. Ο Θεός σε ακούει, ακόμα κι όταν νομίζεις πως δεν υπάρχει κανείς. Ο Θεός είναι εκεί, σε κάθε σου λέξη, σε κάθε σου σκέψη, σε κάθε σου ανάσα. Και θα είναι εκεί για να σου δείξει τον δρόμο, για να σου δώσει τη δύναμη να βρεις το φως, ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι.
Με όλη μου την αγάπη και την ελπίδα,
Ηλιοτρόπιο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου