Πέρασαν μέρες. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γράψω. Δεν ήξερα αν μπορούσα. Η σκέψη της Θεοδώρας ερχόταν και ξαναερχόταν, σαν κύμα που δεν λέει να κοπάσει. Την 15η Αυγούστου έφυγε ξαφνικά. Και τίποτα δεν ήταν ίδιο από τότε. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν κάποιο λάθος, ένα κακόγουστο αστείο. Μα δεν ήταν. Ήταν η απουσία της — απόλυτη. Και εγώ, απλώς προσπαθούσα να την χωρέσω μέσα μου.
Η Θεοδώρα ήταν ένα κορίτσι ξεχωριστό. Δημιουργική, λογική, με χιούμορ που δεν έμοιαζε με κανενός. Ζούσε στην επαρχία, αγαπούσε τα βιβλία, και με διάβαζε — όχι μόνο στα λόγια, αλλά γενικώς. Με στήριζε, με άκουγε, με καταλάβαινε. Κι εγώ ήμουν εκεί για εκείνη. Η σχέση μας δεν είχε φωνές. Είχε ουσία.
Την είχα δει από κοντά μόνο δύο φορές. Το ήθελα περισσότερο, το είχα φανταστεί, αλλά δεν τα κατάφερα. Κι όμως, αυτές οι δύο φορές ήταν ουσιαστικές. Δεν είχαν τίποτα επιφανειακό — ήταν γεμάτες αλήθεια, σύνδεση, και μια αίσθηση οικειότητας που δεν χωράει σε λέξεις. Και αυτό τώρα με πονάει. Ήταν σαν να την ήξερα μια ζωή, κι όμως δεν είχαμε βρεθεί όσο θα ήθελα. Κι όμως, η παρουσία της ήταν τόσο αληθινή, τόσο βαθιά, που η απουσία της τώρα μοιάζει δύσκολη.
Ίσως δεν χρειάζεται αποχαιρετισμός. Ίσως η μνήμη της να είναι αρκετή. Οι λέξεις της, οι στιγμές μας, οι σιωπές που μοιραστήκαμε. Θα συνεχίσω να της μιλάω, να τη σκέφτομαι, να την κουβαλάω. Γιατί η Θεοδώρα δεν ήταν απλώς μια φίλη. Ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Και αυτό δεν χάνεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου