Ξύπνησα σαν μέσα
σε όνειρο. Το φως του ήλιου γλιστρούσε απαλά από το παράθυρο, και η Αστυπάλαια
απλωνόταν μπροστά μου σαν σκηνικό από παλιά ταινία. Η θάλασσα έλαμπε γαλήνια, τα
λευκά σπιτάκια της Χώρας έμοιαζαν να αγκαλιάζουν τον λόφο, και ο αέρας μύριζε αρμύρα
και γιασεμί. Δεν ήξερα αν είχα ξυπνήσει ή αν απλώς συνέχιζα να ονειρεύομαι.
Περπατώντας χωρίς προορισμό, βρέθηκα μπροστά σε έναν παλιό ανεμόμυλο. Η καρδιά μου
χτύπησε περίεργα — σαν να με καλούσε κάτι εκεί μέσα. Μπήκα, και βρέθηκα σε μια δανειστική
βιβλιοθήκη, γεμάτη βιβλία που μύριζαν χρόνο και ιστορία. Άνοιξα ένα τυχαίο βιβλίο,
κάθισα στο πέτρινο περβάζι, και άφησα τις λέξεις να με ταξιδέψουν. Εκείνη τη στιγμή
ένιωσα πως δεν ήμουν απλώς επισκέπτρια. Ήμουν κομμάτι του νησιού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου