ΨΙΘΥΡΟΙ ΜΝΗΜΗΣ *27/6/17*

 

Αγαπημένη μου φίλη, 

Σήμερα είχα την ανάγκη να σου μιλήσω για Εκείνον!

Το χώμα ανοίγει πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ. Ο άνεμος ψιθυρίζει λόγια ξεχασμένα, κουβαλώντας αναμνήσεις που αρνήθηκα να αφήσω μακριά, φοβούμενη πως θα ξεριζωθούν από μέσα μου. Τα μάτια μου καθρεφτίζονται σε μια ερώτηση που δεν βρίσκει απάντηση, γιατί ήρθε η στιγμή να συμβεί. Η μνήμη σου γίνεται φως που σχηματίζει το πρόσωπό σου, χαμογελάει, σαν να θέλει να μου πει εκείνο που δεν πρόλαβες όσο ήσουν εδώ. Μου λείπει η ασφάλεια, η αγκαλιά σου, εκείνη που με έκανε να νιώθω ξανά παιδί. Τα πειράγματά σου, τα αστεία σου μερικές φορές τραβηγμένα υπάρχουν ακόμα χαραγμένα μέσα μου. Η επικοινωνία που κάποτε είχαμε δεν υπάρχει πια, κι όμως υπάρχει με έναν τρόπο. Το γέλιο σου, οι συμβουλές σου, όλα είναι εδώ. Όπως μεγαλώνω, μαθαίνω να αποδέχομαι τον θάνατο. Κανείς δεν τον αποφεύγει, γι’ αυτό πρέπει να ζούμε, γαμώτο, όσο καλύτερα γίνεται. Δεν έπαιξες σωστά. Όπως έφυγες, πήρες κάτι που σου ανήκει. Δεν το θέλω πίσω, γιατί δεν μπορείς να επιστρέψεις.

Ξέρεις τι σκεφτόμουν; Όταν βαφτίζεσαι, παίρνεις τον Θεό μέσα σου και ένα όνομα ευλογημένο. Όταν γεννιέσαι, παίρνεις ένα επίθετο την προσωπική σου ταυτότητα που θα σε ακολουθεί ακόμα και όταν πάψεις να υπάρχεις. Πρέπει να ξέρεις να το τιμάς, όπως το όνομά σου. Με το όνομα σου ενώνεσαι με τον Θεό, με το επίθετό σου με τον πατέρα σου, όπως με την περπατησιά σου. Να τον αγαπάς! Αλλιώς, η μνήμη σου γίνεται ψίθυρος που ζει μέσα μου, τον κουβαλώ μαζί με τα συναισθήματά μου και προχωρώ, ενώ εσύ μένεις πίσω στον ίδιο δρόμο, παρέα με εμένα. Όλα είναι αλλιώς χωρίς εσένα.

Σήμερα, όχι επίσημα, αλλά κλείνουν οκτώ χρόνια. Κι ακόμα αναρωτιέμαι, πατέρα, αν τα έχω καταφέρει όπως ήθελες. Όμως ξέρω πως, ό,τι κι αν συμβαίνει, η παρουσία σου δεν έσβησε. Είναι στη φωνή μου όταν διηγούμαι τις ιστορίες σου, στα βλέμματά μου όταν αναζητώ τις απαντήσεις που δεν μπορώ να βρω. Η απουσία σου δεν είναι μόνο θλίψη, είναι και κίνητρο. Να ζήσω, να θυμάμαι, να κουβαλώ όσα μου έμαθες και να συνεχίσω. Γιατί η ζωή δεν σταματά, κι ας φέρνει απώλειες. Κι εγώ, όπως κι εσύ κάποτε, μαθαίνω να περπατώ σε αυτόν τον δρόμο, με εσένα δίπλα μου, ακόμη κι αν δεν είσαι πια εδώ.

*27/6/17*