Σκέψεις και συναισθήματα που γεννήθηκαν από τη σιωπή: Σκέψεις που γεννιούνται τις πρωινές ώρες

 

Είσαι κουρασμένη, κυρίως ψυχικά, γι’ αυτό ξαπλώνεις νωρίς προσπαθώντας να κοιμηθείς. Μετά από πολλή προσπάθεια, τα καταφέρνεις και αποκοιμιέσαι.

Δυστυχώς, μέσα στη νύχτα, ακούς μια φωνή και πετάγεσαι τρομαγμένη. Αναρωτιέσαι ποιος ήταν. Δεν ήταν κανένας—το υποσυνείδητο κραυγάζει, όπως συνηθίζει. Δεν θέλεις ούτε μπορείς να ακούσεις τι έχει μέσα της η ψυχή σου, όμως αυτό δεν είναι πάντα στο χέρι σου.

Με το ξημέρωμα, αποφασίζεις να σηκωθείς και να περπατήσεις στο σκοτάδι, αναζητώντας γαλήνη, μα δεν την βρίσκεις. Είναι μέσα μας και δεν πρέπει να την αναζητούμε αλλού.

Σκέφτεσαι να βγεις στην αυλή σου. Υπάρχει σιγή. Αρχίζεις να απομακρύνεσαι σιγά-σιγά, και μία γλυκιά δροσιά ανακουφίζει το ζεστό σου σώμα. Κάθεσαι να αφουγκραστείς τους ήχους της φύσης.

Όμως, μετά από λίγο, σκέφτεσαι να επιστρέψεις στο κρεβάτι σου, μήπως ηρεμήσουν οι άγριες σκέψεις που ταλανίζουν το μυαλό σου. Κάποιες ώρες μετά, το υποσυνείδητό σου θέλει πάλι να παίξει μαζί σου άσχημα, να διασκεδάσει εις βάρος σου. Αισθάνεσαι τα χείλη σου ζεστά, σαν κάποιος να τα έχει φιλήσει, όμως γνωρίζεις πως αυτό δεν συνέβη ποτέ.

Μήπως τρελαίνεσαι; Πρέπει να σκεφτείς λογικά. Συνεχίζεις να αισθάνεσαι την αλμύρα της μοναξιάς να σε αγκαλιάζει γλυκά το πρωί εκείνης της μέρας. Τόσο αναπάντεχα όμορφο και παράξενο ταυτόχρονα, αφού εκείνο το βράδυ δεν σε φίλησε κανείς. Ίσως επειδή υπερεκτιμάς την ανθρώπινη επαφή, το μυαλό σου δημιούργησε αυτήν την αίσθηση.

Τελικά, οι πρωινές σκέψεις μπορεί να είναι οι χειρότερες.