Σκέψεις και συναισθήματα που γεννήθηκαν από τη σιωπή: Το Καταφύγιο της Φαντασίας

Ο αμείλικτος χρόνος περνά. Oi μέρες που μοιάζουν ήρεμες δίνουν τη θέση τους στις ανήσυχες νύχτες και αισθάνομαι ότι τίποτα δεν αλλάζει. Η γαλήνια καθημερινότητά μου έχει αλλάξει κατά πολύ από δική μου επιλογή. Δεν το μετανιώνω σε καμία περίπτωση, αλλά δεν έχω συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια από τότε που δεν είμαι πια σε ενεργό δράση στον συγγραφικό κόσμο. Όπως το έχω ξανααναφέρει σε κάποιο προηγούμενο κείμενό μου, το να είσαι αόρατη είναι πολύ ευχάριστο, όμως ορισμένες φορές είναι περίεργο, γιατί τα νιώθω όλα σκοτεινά γύρω μου. Φως μέσα στον μαύρο δρόμο όπου περπατάω βρίσκω μόνο όταν πιάνω το στυλό μου, απομονώνοντας τα υπόλοιπα, και τότε νιώθω καλύτερα.

Κοιτώ την ημερομηνία στον ηλεκτρονικό μου υπολογιστή και διαπιστώνω ότι ήρθε το τρίτο καλοκαίρι κατά σειρά. Άρχισαν οι πρώτες ζέστες και ακούω πολύ κόσμο να σχεδιάζει διακοπές. Ομολογώ πως ζηλεύω πάρα πολύ, είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οπότε επιλέγω να αφήσω τη φαντασία και το υποσυνείδητό μου να ταξιδέψει.

Μία ερημική αλλά όμορφη παραλία, κοντά σε ένα μικρό και ήσυχο ξενοδοχείο, μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι καθισμένη κάτω από ένα πανύψηλο δέντρο και να αγναντεύω το γαλάζιο που απλώνεται στα μάτια μου. Ο αέρας και η αλμύρα μου χαϊδεύουν το πρόσωπο, μία αίσθηση που αγαπάω να την νιώθω πάνω στο δέρμα μου, και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο παρά μόνο η ηρεμία που μου προσφέρει αυτό το μέρος. Ένα βιβλίο, αντηλιακό, καπέλο, γυαλιά και το τιτίβισμα των πουλιών είναι η μόνη μουσική που θέλω να ακούω. Άραγε έτσι δεν είναι ο παράδεισος;

Ξαφνικά όμως ένας ήχος με επαναφέρει στην πεζή πραγματικότητα, αυτή που ξέρει να τα διαλύει όλα σε μία στιγμή.

 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ: "Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΓΙΣΕ ΠΟΤΕ."

 

Προσπαθώ πια να μην εκφράζω τόσο εύκολα τα συναισθήματά μου στα κοινωνικά δίκτυα. Όχι γιατί δεν τα νιώθω, αλλά γιατί δεν θέλω να κουράζω ούτε να μιλάω χωρίς λόγο. Παλιά φοβόμουν να πω τι με τάραζε. Τώρα το κάνω χωρίς τύψεις. Μου το φώναζες, νονά, το θυμάσαι; Να λέω τι με πονά και τι δεν θέλω να κάνω. Κι εγώ δεν άκουγα.

Σήμερα μια φωτογραφία της ξαδέρφης μου μού θύμισε αυτό που είχα θάψει. Πονάω που δεν μπορώ να μοιραστώ σκέψεις μαζί σου. Ήσουν και θα είσαι η γυναίκα που δεν λύγισε ποτέ.

Κοιμήθηκες εδώ και καιρό. Δεν σε ακούμε πια, ούτε σε βλέπουμε. Δεν θα πω ότι πέθανες. Όταν έφυγε ο πατέρας μου έμαθα μέσα από μεγάλο πόνο ότι οι αγαπημένοι μας δεν πεθαίνουν. Κοιμούνται.

Σήμερα αποφάσισα να γράψω για σένα. Μπορεί να μη μιλάω καθημερινά για όσα νιώθω, αλλά να ξέρεις ότι με πονάει που δεν είσαι δίπλα μας. Ήσουν εκείνη που με έμαθε να γελώ, να τραγουδώ, να ξεχωρίζω το καλό από το κακό. Να αγαπώ δυνατά. Να δέχομαι ό,τι έρχεται και, αν δεν μου αρέσει, να το αλλάζω. Δεν το κάνω πάντα, αλλά προσπαθώ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τελευταία μας κουβέντα στο τηλέφωνο. Ήταν σαν να με προετοίμαζες για όσα θα ακολουθούσαν. Μου έδινες συμβουλές να προχωράω πάντα, ό,τι κι αν συμβεί. Πόσο θα ήθελα να σου είχα πει «σ’ αγαπώ». Δεν πρόλαβα και αυτό με στεναχωρεί. Ξέρω όμως ότι το ήξερες.

Σου υπόσχομαι πως δεν θα σε ξεχάσω. Είσαι η νονά μου. Ήσουν εκείνη που με άφηνε να κάνω λάθη για να μάθω. Τα μάτια σου έλεγαν την αλήθεια χωρίς να χρειάζεται να μιλήσεις. Οι αγκαλιές σου γέμιζαν την ψυχή. Δεν έλεγες πάντα γλυκά λόγια, αλλά οι κουβέντες σου είχαν σοφία και αγάπη, ακόμη κι όταν ήσουν αυστηρή.

Ήσουν το πρότυπό μου. Ήσουν η καλύτερη νονά. Τίμησες την αλήθεια, τον έρωτα, την ειλικρίνεια. Είχες χαρά μέσα σου και παρέσυρες τους άλλους. Ήσουν πολλά ακόμη, αλλά αυτά θα τα κρατήσω για μένα. Θα είναι το μυστικό μας.

Σ’ αγαπώ. Ραντεβού στα όνειρα.

Δεν γράφω πια για να κάνω εντύπωση. Γράφω γιατί το θέλω. Μου έλεγες να κάνω αυτό που ποθώ πραγματικά και αυτό κάνω. Κάποια στιγμή όλοι θα μάθουν τι ήσουν. Όχι για μπράβο, ούτε για χρήματα. Αλλά για να μείνεις στην αιωνιότητα όπως σου αξίζει. Η βασίλισσα της χαράς και της επιθυμίας για το άπιαστο. Αυτό που οι περισσότεροι φοβούνται να αγγίξουν.

Θέλω όλοι να σε γνωρίσουν. Για μένα θα είσαι πάντα εδώ. Γι’ αυτό θα γραφτεί μια ιστορία για σένα. Για να μάθουν. Για να θυμούνται πως πρέπει να κυνηγάς το άπιαστο. Ήσουν η γυναίκα που δεν λύγισε ποτέ.

Πόσο δύσκολο είναι να γράφεις για ανθρώπους που λείπουν, που δεν είναι πια κοντά σου. Τολμώ να πω πως είναι το πιο απαίσιο και το πιο λυτρωτικό μαζί. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος να νιώσεις λίγο καλύτερα από πριν. Και δεν με νοιάζει τι θα σκεφτεί όποιος το διαβάσει. Αυτή είναι η αλήθεια μου.

#favoritememory #godmother #futurebook #Iloveyou

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ: Παγκόσμια ημέρα βιβλίου & σκέψεις

 

Η μισή Ελλάδα γιορτάζει σχεδόν μαζί κι εγώ... Το πιο τρελό είναι ότι είναι και η παγκόσμια μέρα βιβλίου. Νιώθω ευτυχία γι' αυτό το γεγονός.

Τα βιβλία είναι για τους ονειροπόλους, τους μοναχικούς, του αγαπησιάρηδες. Είναι μονοπάτια που σε πάνε σε  φανταστικούς κόσμους μέσα από λέξεις που αγαπάς και συγγραφείς που λατρεύεις να έχεις στο κομοδίνο σου, σε στιγμές που είσαι μόνος/ή και δεν θες να ακούς τίποτα.

Να τ' αγαπάς τα βιβλία, ζεις χίλιες ζωές μέσα σε κάποιες σελίδες.

Ν' αγαπά τον εαυτό σου, περισσότερο.

Χρόνια Πολλά σε όλους... Χρόνια Πολλά βιβλίο...

  

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ: Δεν θέλω να ξαναγίνω οι άλλοι. Θέλω να είμαι εγώ.

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί πληγωνόμουν. Γιατί άφηνα τους άλλους να μπαίνουν ολοτέλα στη φωνή μου, να την παίρνουν, να την πλάθουν, να την κάνουν δική τους. Δεν κρατούσα τίποτα για μένα, τίποτα που να λέει αυτό είμαι εγώ. Κι εκεί ήταν το λάθος μου. Δεν έμενα εγώ. Γινόμουν οι άλλοι μαζί με εμένα και τότε άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση. Όταν χάνω τη φωνή μου, χάνω και τον δρόμο μου. Κι όταν χάνω τον δρόμο μου, πληγώνομαι πιο εύκολα, πιο βαθιά, πιο σιωπηλά.

Τώρα πια δεν πρόκειται να ξαναγίνει. Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, δεν με νοιάζει. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω πως πρέπει να κρατήσω κάτι για μένα. Να μείνω εγώ. Να μην αφήσω κανέναν να μπει μέσα στη φωνή μου και να την αλλάξει. Δεν θέλω να ξαναγίνω οι άλλοι. Θέλω να είμαι εγώ, ολόκληρη, χωρίς να μικραίνω για να χωρέσω, χωρίς να σβήνω για να φωτίσουν άλλοι. Θέλω να μείνω στη δική μου αλήθεια, στη δική μου ανάσα, στη δική μου ψυχή.

Και μέσα σε όλα αυτά καταλαβαίνω πως το να είσαι ευτυχισμένος δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι διαλέγεις να δεις πέρα από τις ατέλειες, τον πόνο και τις δυσκολίες. Να βρίσκεις τη δύναμη μέσα σου να χαμογελάς. Είναι μια επιλογή, μια πράξη θάρρους, να επικεντρώνεσαι στο φως όταν το σκοτάδι προσπαθεί να σε κερδίσει. Ευτυχία δεν είναι η απουσία προβλημάτων, αλλά η ικανότητα να βλέπεις την ομορφιά μέσα από τις προκλήσεις. Να πιστεύεις ότι, παρά τις πληγές και τα εμπόδια, η ψυχή σου μπορεί να βρει γαλήνη, να νιώσει ευγνωμοσύνη και να συνεχίσει να ανθίζει.

Αυτό το διάστημα κάνω μια απόπειρα να γράψω κάτι νέο. Δεν ξέρω πού θα με πάει, αλλά προσπαθώ. Όλοι είμαστε χαμένοι σε έναν δικό μας κόσμο και ψάχνουμε τι επιθυμούμε και τι τελικά κάνουμε. Ίσως άλλο είναι αυτό που αξίζουμε από αυτό που επιθυμούμε.

Προσωπικές Αφηγήσεις: Σκέψεις Μυστικές

 Κάποια στιγμή, χωρίς φασαρία και χωρίς κάποια μεγάλη αφορμή, σταμάτησα να θέλω να είμαι «η κοπέλα κάποιου», «η φίλη κάποιου», «η προτεραιότητα κάποιου». Κατάλαβα πως όλο αυτό το κυνήγι για να αποδείξω την αξία μου μέσα από τα μάτια των άλλων με έκανε να μικραίνω, να χάνω τον εαυτό μου, να προσπαθώ να χωρέσω σε ζωές που δεν είχαν ποτέ χώρο για μένα. Δεν ήταν αδιαφορία. Ήταν απλώς η στιγμή που ένιωσα κουρασμένη από το να περιμένω, να ελπίζω, να νιώθω σημαντική μόνο όταν κάποιος θυμόταν την ύπαρξή μου.

Έτσι, σχεδόν ήρεμα, διάλεξα εμένα. Διάλεξα πιο απλές μέρες, καθαρό μυαλό, λιγότερες προσδοκίες. Σταμάτησα να πιέζω τον εαυτό μου να ταιριάξει σε σχέσεις που με έκαναν να νιώθω μικρή και αόρατη. Βρήκα μια γαλήνη στο να μην κυνηγάω ανθρώπους που δεν συναντούν ποτέ το βήμα μου. Και μέσα σε αυτή την επιλογή, όσο απλή κι αν φαίνεται, ένιωσα μια δύναμη που δεν είχα ξαναδεί μέσα μου.

Τώρα θέλω μόνο ειλικρίνεια και ανθρώπους που μένουν χωρίς να τους το ζητήσεις. Θέλω σχέσεις που αναπνέουν, όχι σχέσεις που με πνίγουν. Θέλω λέξεις που λέγονται όταν πρέπει, όχι όταν βολεύει. Θέλω εκείνη την ήρεμη αίσθηση που έρχεται όταν επιλέγεις τον εαυτό σου χωρίς φόβο και χωρίς ενοχές. Και όσο το ζω, τόσο καταλαβαίνω πως αυτή η απλή, καθαρή ηρεμία μου είναι αρκετή.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ «Στιγμές που δεν χάθηκαν: ένα αφιέρωμα στον Πανουσόπουλο»

 

Υπάρχουν στιγμές, αλλά και όμορφες σύγχρονες κινηματογραφικές ταινίες, που με κάνουν να ανασταλγώ την εποχή που σπούδαζα σεναριογραφία και κινηματογράφο σε ένα ιδιωτικό ΙΕΚ στο κέντρο της Αθήνας. Η μαγεία των λέξεων κάπως ξεθώριασε όταν αντιλήφθηκα πόση δύναμη έχει ο φακός μιας κάμερας, ο τρόπος ενός φωτογράφου να παγιώσει μια σκηνή μιας ταινίας μέσα σε δύο δευτερόλεπτα, πώς γίνεται μια συγκεκριμένη μουσική να απογειώσει το συναίσθημα ενός ηθοποιού που υποδύεται έναν ρόλο.

Πόσο μου λείπουν όλες αυτές οι ανασκαφές συναισθημάτων μαζί με κείμενα που προορίζονταν για σενάρια. Όλη αυτή η μαγική εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί και μου λείπει κάποιες στιγμές, όπως εχθές, όταν μια ταινία του κυρίου Γιώργου Πανουσόπουλου στάθηκε αφορμή να μου θυμίσει όλα αυτά τα συναισθήματα που ήθελα οπωσδήποτε, για κάποιο λόγο, να ξεχάσω.

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Γιώργος Πανουσόπουλος υπήρξε μια από τις πιο πολυδιάστατες και αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού κινηματογράφου. Σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος, παραγωγός και μοντέρ, κινήθηκε με άνεση σε όλα τα στάδια της δημιουργίας, αφήνοντας ένα έργο που χαρακτηρίζεται από έντονη ατμόσφαιρα, προσωπική ματιά και βαθιά σχέση με την πόλη της Αθήνας. Σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Μπέτυ Λιβάνου, με την οποία απέκτησε δύο κόρες. Η διεθνής αναγνώριση δεν άργησε να έρθει: η ταινία του «Μανία» (1985) διαγωνίστηκε στο 36ο Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ το «Μ’ αγαπάς;» συμμετείχε στο 46ο Φεστιβάλ Βενετίας. Νωρίτερα, το 1977, είχε τιμηθεί με διάκριση ειδικών επιτευγμάτων για τη φωτογραφία του στην ταινία «Άρχοντες» του Μανούσου Μανουσάκη, επιβεβαιώνοντας τη δεξιοτεχνία του πίσω από τον φακό. Το 2005, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης παρουσίασε ένα μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του, αναδεικνύοντας την πορεία και την επιρροή του. Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών, αφήνοντας πίσω του μια φιλμογραφία που συνεχίζει να εμπνέει.

Το έργο του Πανουσόπουλου εκτείνεται σε ταινίες μεγάλου μήκους, μικρού μήκους και τηλεοπτικές παραγωγές, καλύπτοντας τέσσερις δεκαετίες δημιουργίας. Ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος υπέγραψε ταινίες όπως το «Ταξίδι του μέλιτος» (1979), οι «Απέναντι» (1981), η «Μανία» (1985), το «Μ’ αγαπάς;» (1988), η «Ελεύθερη Κατάδυση» (1995), το «Μια μέρα τη νύχτα» (2001), η «Τεστοστερόνη» (2004) και το «Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ…» (2005). Παράλληλα, δημιούργησε μικρού μήκους και τηλεοπτικά έργα όπως τα «Ταφεία», «Η Γιορτή των Προγόνων», «Millenium 2000, η τελευταία δύση της χιλιετίας» και την «Εισαγωγή στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004». Η φωτογραφία υπήρξε πάντα κεντρικό στοιχείο της δουλειάς του, είτε την υπέγραφε ο ίδιος είτε καθόριζε το ύφος της ταινίας μέσα από τη σκηνοθετική του ματιά. Το σύνολο του έργου του αποτυπώνει έναν δημιουργό που έβλεπε τον κινηματογράφο ως χώρο συναισθηματικής ανασκαφής, οπτικής ποίησης και ανθρώπινης αλήθειας.

 

Τι τον έκανε να ξεχωρίζει;

Η απλότητα και η αλήθεια της ματιάς του. Έβλεπε τους ανθρώπους όπως είναι, χωρίς υπερβολές, και μετέτρεπε τις πιο μικρές στιγμές σε κινηματογραφική φλόγα. Η Αθήνα γινόταν στα χέρια του ζωντανή, οι σιωπές απλώνονταν, και η κάμερά του αποκάλυπτε συναισθήματα που άλλοι δεν τολμούσαν να πουν. Συνδύαζε τη σκηνοθεσία με τη φωτογραφία με αβίαστη φυσικότητα, δημιουργώντας ταινίες που έμεναν στη μνήμη όχι για την πλοκή τους, αλλά για την ατμόσφαιρα και την ανθρώπινη ζεστασιά τους.

Οι Απέναντι (1981)

Εχθές λοιπόν βυθίστηκα σε μία από τις ταινίες του, μπαίνοντας στην πλατφόρμα του ERTFLIX όπου υπάρχει αφιέρωμα στον σκηνοθέτη. Έτσι αποφάσισα να δω την ταινία του 1981, «Οι Απέναντι», χωρίς να ξέρω τίποτα εκ των προτέρων ούτε το είδος, ούτε την υπόθεση, ούτε καν ποιοι παίζουν. Η ταινία, με πρωταγωνιστές τον Άρη Ρέτσο και τη Μπέτυ Λιβάνου, είναι ένα αισθηματικό δράμα με ψυχολογικά στοιχεία και παρακολουθεί έναν μοναχικό άντρα που αρχίζει να παρατηρεί τη γυναίκα στο απέναντι διαμέρισμα, μέχρι που η περιέργεια γίνεται εμμονή. Η ιστορία εξελίσσεται αργά, με έμφαση στην ατμόσφαιρα και τις σιωπές, κάτι που σε κάποια σημεία μου άρεσε πολύ, ενώ σε άλλα με εκνεύρισε. Αναλυτικά για την άποψή μου θα γράψω στο τέλος.

 

Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ «ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ»:

Η ταινία «Οι Απέναντι» είναι από εκείνες τις ιστορίες που, παρότι γυρίστηκαν πριν δεκαετίες, παραμένουν απίστευτα σύγχρονες. Ένας μοναχικός φοιτητής κολλάει με μια παντρεμένη γυναίκα στην απέναντι πολυκατοικία. Στην αρχή την παρακολουθεί από το τηλεσκόπιο, μετά μιλούν στο τηλέφωνο, αλλά η πραγματική επαφή μένει δύσκολη. Η Αθήνα του ’80, με τη ζέστη, τις πολυκατοικίες, τις μηχανές και τη νυχτερινή της ενέργεια, γίνεται το σκηνικό όπου δύο διαφορετικοί κόσμοι προσπαθούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον. Η συνάντησή τους μοιάζει αναπόφευκτη, γιατί και οι δύο θέλουν κάτι πιο ανθρώπινο από αυτό που τους έχει επιβάλει η ζωή τους.

Την ίδια στιγμή, η ταινία δείχνει καθαρά την αλλαγή της εποχής. Την αμερικανοποίηση της νεολαίας, την ταχύτητα, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα νυχτερινά φώτα, τη ροκ μουσική. Δεν είναι απλώς φόντο, είναι ο τρόπος που ζούσε και σκεφτόταν μια ολόκληρη γενιά. Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη σκληρότητα, η ταινία κρύβει μια τρυφερότητα που σε πιάνει απροετοίμαστο. Η μαγική στιγμή φαίνεται στη μοναδική ερωτική τους συνεύρεση, απόλυτα σκληρή αλλά και γεμάτη μια απίστευτη τρυφερότητα μέσα από τον φακό του Γιώργου Πανουσόπουλου. Εγώ το λάτρεψα ακριβώς γι’ αυτό, για τις μικρές ανθρώπινες στιγμές του. Και το πιο εντυπωσιακό είναι πως, σαράντα χρόνια μετά, παραμένει απολύτως σύγχρονη.

 

Ημερλόγιο Aetheria Nyx: Συγγραφική Θολούρα μετά από πολλή σκέψη...

 

Μερικές φορές θέλω να βουτήξω στη φαντασία και να μην ξαναβγώ. Κάποιοι στίχοι τρυπούν κατευθείαν την ψυχή, ανοίγουν ρωγμές εκεί που νόμιζες πως ήσουν θωρακισμένη, και αφήνεσαι χωρίς αντίσταση. Μπουμ. Ένα μικρό σκοτάδι που μοιάζει με λύτρωση, μια στιγμή όπου η πραγματικότητα χάνει το βάρος της και η φαντασία γίνεται καταφύγιο.

Μεγάλη ηδονή είναι να δημιουργώ χαρακτήρες που ανοίγονται σε πολλές πλευρές. Ψυχές που στην αρχή μοιάζουν άδειες, σχεδόν ασήμαντες, κι όμως η ματιά τους καίει σαν φωτιά. Τους αφήνω να διαλύουν ανθρώπινες καρδιές, μόνο και μόνο για να ξαναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους. Είναι η πιο γλυκιά δημιουργία: να πλάθω υπάρξεις που πληγώνουν για να ζήσουν, που χάνονται για να υπάρξουν ξανά, που κουβαλούν σκοτάδι αλλά μέσα του κρύβουν μια αλήθεια που δεν τολμά κανείς να κοιτάξει.

Γεννήθηκα για να υπηρετήσω έναν σκοπό, μα ειλικρινά δεν ξέρω ποιος είναι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δημιουργώ κόσμους, πετάω σε μέρη που δεν υπάρχουν, σε πραγματικότητες που μόνο η φαντασία μου μπορεί να χτίσει. Άλλες φορές γίνομαι άγγελος, άλλες ένα σκοτεινό πλάσμα που τα βλέπει όλα μαύρα. Νιώθω πως είμαι δύο ψυχές μέσα στο ίδιο σώμα, που γράφουν ιστορίες για να αναπνεύσουν. Κι όσο κι αν αλλάζω, ξέρω πως πάντα θα επιστρέφω εδώ, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο..