ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ: ΤΑ " ΙΣΙΑ ΑΝΑΠΟΔΑ" ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ, ΗΣΟΥΝ ΕΚΕΙ...

Αύριο είναι το μνημόσυνό σου κι εγώ ακόμη δυσκολεύομαι να πιστέψω πως έφυγες. Ανοίγω ένα τραγούδι σου και για λίγα λεπτά ξεχνάω την αλήθεια. Είναι σαν να βρίσκεσαι ακόμα εδώ, σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται άρνηση ή αγάπη. Ξέρω μόνο πως υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου και υπάρχουν άνθρωποι που μένουν μέσα της. Εσύ ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία.

Σε ακούω και γράφω. Σε ακούω και θυμάμαι. Σε ακούω και βρίσκω ξανά κομμάτια του εαυτού μου.

Και να σου πω κάτι πολύ προσωπικό;

Το «γαμώτο, συγκινούμαι» είναι ίσως η πιο αληθινή φράση που μπορώ να πω για σένα.

Γιατί δεν κλαίω μόνο για εσένα.

Κλαίω για το κορίτσι που ήμουν όταν σε ανακάλυψα. Για εκείνη τη μικρή, ευαίσθητη, ονειροπόλα Γεωργία που έκλεινε την πόρτα του δωματίου της, φορούσε ακουστικά και πίστευε πως κάπου εκεί έξω υπήρχε ένας άνθρωπος που καταλάβαινε όλα όσα δεν μπορούσε να εξηγήσει στους άλλους.

Κλαίω για τη Γεωργία που μεγάλωσε. Για τη Γεωργία που βρέθηκε στα νοσοκομεία, στις θεραπείες, στις αμέτρητες ώρες φόβου, πόνου και αγωνίας. Για εκείνη που πάλευε να σταθεί όρθια όταν όλα μέσα της γκρεμίζονταν. Για εκείνη που έβαζε τη φωνή σου να παίζει ξανά και ξανά μόνο και μόνο για να αντέξει άλλη μία μέρα.

Κλαίω για όλες τις εκδοχές του εαυτού μου που σε συνάντησαν σε διαφορετικές στιγμές της ζωής τους. Για εκείνο το κορίτσι που ονειρευόταν. Για εκείνη τη γυναίκα που φοβήθηκε. Για εκείνη που πόνεσε. Για εκείνη που λύγισε. Για εκείνη που σηκώθηκε ξανά.

Για όλες τις φορές που ήσουν εκεί χωρίς να το ξέρεις. Στο σπίτι. Στο αυτοκίνητο. Σε μια αθόρυβη νύχτα γεμάτη σκέψεις. Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Σε μια στιγμή που ένιωθα πως δεν μπορούσα άλλο.

Ίσως γι' αυτό πονάει τόσο πολύ.

Γιατί μαζί με εσένα φοβάμαι πως αποχαιρετώ κι ένα κομμάτι της δικής μου ζωής.

Ένα κομμάτι που μεγάλωσε με τη φωνή σου. Που παρηγορήθηκε από τα τραγούδια σου. Που έκλαψε μαζί σου. Που ονειρεύτηκε μαζί σου. Που βρήκε καταφύγιο στους στίχους σου όταν ο κόσμος έξω γινόταν πολύ σκληρός.

Κι όμως...

Όσο σε ακούω, όσο πιάνω τον εαυτό μου να γράφει με τη φωνή σου στα αυτιά μου, όσο κοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία μας και χαμογελώ μέσα στα δάκρυά μου, δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχεις φύγει πραγματικά.

Νομίζω πως απλώς κρύφτηκες κάπου.

Ανάμεσα στις αναμνήσεις μου.

Ανάμεσα στις αγαπημένες μου μελωδίες.

Ανάμεσα στις λέξεις που δεν είπα ποτέ και τις είπες εσύ για μένα.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν γίνονται ανάμνηση. Γίνονται κομμάτι της ψυχής σου.

Και εσύ είσαι ένα από τα πιο φωτεινά, πολύτιμα και αγαπημένα κομμάτια της δικής μου.

Ίσως τελικά να μην έφυγες ποτέ πραγματικά.

Ίσως απλώς να άλλαξες τόπο και να κατοικείς πια στις μουσικές, στις αναμνήσεις και στις καρδιές όσων σε αγάπησαν.

Κι όσο θα πατάω το «play», όσο η φωνή σου θα γεμίζει το δωμάτιο και θα αγγίζει την καρδιά μου με τον ίδιο μαγικό τρόπο, ένα κομμάτι σου θα παραμένει εδώ.

Δίπλα μου.

Γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε αληθινά δεν χάνονται ποτέ.

Απλώς μαθαίνουν να ζουν μέσα μας.

Σκέψεις και συναισθήματα που γεννήθηκαν από τη σιωπή: Γιατί φοβόμαστε τον έρωτα;

 

Πώς γίνεται να ξαναπιστέψεις στον έρωτα; Είναι άραγε εφικτό να τον ζήσεις αληθινά σε έναν κόσμο όπου οι σχέσεις μοιάζουν περισσότερο με στιγμιαίες αλληλεπιδράσεις παρά με ουσιαστικές συνδέσεις; Οι εποχές έχουν αλλάξει. Ο έρωτας μοιάζει να έχει χάσει το βάθος και τη μαγεία του, αντικαθιστώντας τη συναισθηματική σύνδεση με μία επιφανειακή σωματική επαφή.

 Πλέον, δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στους εξωτερικούς παράγοντες την κοινωνική καταξίωση, το χρήμα, τη δόξα. Κοιτάμε τον εαυτό μας μέσα από αυτά, λες και μέσα σε αυτήν την επιδίωξη μπορούμε να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό. Βλέπουμε μόνο ό,τι φαίνεται με γυμνό μάτι. Έχουμε βαφτίσει την εφήμερη σαρκική επαφή «έρωτα» και νιώθουμε τυχεροί γι’ αυτό. Όμως, στην πραγματικότητα, φοβόμαστε την ουσία του έρωτα φοβόμαστε τη δέσμευση, την ευθύνη που φέρει η υπόσχεση της αιώνιας αγάπης, γιατί πλέον δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει. Μας τρομάζει η εκδήλωση των συναισθημάτων, η ειλικρίνεια. Φοβόμαστε να είμαστε αυθεντικοί και ακόμα χειρότερα ευάλωτοι.

Διστάζουμε να δείξουμε τις ατέλειές μας, να αφήσουμε κάποιον να μας αγαπήσει για αυτές. Κι έτσι, χτίζουμε τείχη, προστατεύοντας τις πιο σκοτεινές πλευρές μας, αντί να τις αφήσουμε να βρουν την αγάπη που αξίζουν. Αλλά ο έρωτας είναι ένα όμορφο συναίσθημα. Είναι ίσως η πιο αληθινή και ανθρώπινη εμπειρία που μπορούμε να ζήσουμε. Και πιστεύω πως όλοι μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς να αφεθούμε, να δώσουμε στους εαυτούς μας και στους άλλους την ευκαιρία να βιώσουμε τον έρωτα στην πιο αγνή του μορφή. Γιατί ο έρωτας δεν είναι απλώς μια στιγμή. Δεν είναι κάτι που μπορεί να μετρηθεί ή να συγκριθεί. Είναι το θάρρος να ανοιχτείς, να μοιραστείς, να υπάρξεις αληθινά, χωρίς φόβο.

Σκέψεις και συναισθήματα που γεννήθηκαν από τη σιωπή: Το Καταφύγιο της Φαντασίας

Ο αμείλικτος χρόνος περνά. Oi μέρες που μοιάζουν ήρεμες δίνουν τη θέση τους στις ανήσυχες νύχτες και αισθάνομαι ότι τίποτα δεν αλλάζει. Η γαλήνια καθημερινότητά μου έχει αλλάξει κατά πολύ από δική μου επιλογή. Δεν το μετανιώνω σε καμία περίπτωση, αλλά δεν έχω συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια από τότε που δεν είμαι πια σε ενεργό δράση στον συγγραφικό κόσμο. Όπως το έχω ξανααναφέρει σε κάποιο προηγούμενο κείμενό μου, το να είσαι αόρατη είναι πολύ ευχάριστο, όμως ορισμένες φορές είναι περίεργο, γιατί τα νιώθω όλα σκοτεινά γύρω μου. Φως μέσα στον μαύρο δρόμο όπου περπατάω βρίσκω μόνο όταν πιάνω το στυλό μου, απομονώνοντας τα υπόλοιπα, και τότε νιώθω καλύτερα.

Κοιτώ την ημερομηνία στον ηλεκτρονικό μου υπολογιστή και διαπιστώνω ότι ήρθε το τρίτο καλοκαίρι κατά σειρά. Άρχισαν οι πρώτες ζέστες και ακούω πολύ κόσμο να σχεδιάζει διακοπές. Ομολογώ πως ζηλεύω πάρα πολύ, είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οπότε επιλέγω να αφήσω τη φαντασία και το υποσυνείδητό μου να ταξιδέψει.

Μία ερημική αλλά όμορφη παραλία, κοντά σε ένα μικρό και ήσυχο ξενοδοχείο, μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι καθισμένη κάτω από ένα πανύψηλο δέντρο και να αγναντεύω το γαλάζιο που απλώνεται στα μάτια μου. Ο αέρας και η αλμύρα μου χαϊδεύουν το πρόσωπο, μία αίσθηση που αγαπάω να την νιώθω πάνω στο δέρμα μου, και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο παρά μόνο η ηρεμία που μου προσφέρει αυτό το μέρος. Ένα βιβλίο, αντηλιακό, καπέλο, γυαλιά και το τιτίβισμα των πουλιών είναι η μόνη μουσική που θέλω να ακούω. Άραγε έτσι δεν είναι ο παράδεισος;

Ξαφνικά όμως ένας ήχος με επαναφέρει στην πεζή πραγματικότητα, αυτή που ξέρει να τα διαλύει όλα σε μία στιγμή.

 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ: "Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΓΙΣΕ ΠΟΤΕ."

 

Προσπαθώ πια να μην εκφράζω τόσο εύκολα τα συναισθήματά μου στα κοινωνικά δίκτυα. Όχι γιατί δεν τα νιώθω, αλλά γιατί δεν θέλω να κουράζω ούτε να μιλάω χωρίς λόγο. Παλιά φοβόμουν να πω τι με τάραζε. Τώρα το κάνω χωρίς τύψεις. Μου το φώναζες, νονά, το θυμάσαι; Να λέω τι με πονά και τι δεν θέλω να κάνω. Κι εγώ δεν άκουγα.

Σήμερα μια φωτογραφία της ξαδέρφης μου μού θύμισε αυτό που είχα θάψει. Πονάω που δεν μπορώ να μοιραστώ σκέψεις μαζί σου. Ήσουν και θα είσαι η γυναίκα που δεν λύγισε ποτέ.

Κοιμήθηκες εδώ και καιρό. Δεν σε ακούμε πια, ούτε σε βλέπουμε. Δεν θα πω ότι πέθανες. Όταν έφυγε ο πατέρας μου έμαθα μέσα από μεγάλο πόνο ότι οι αγαπημένοι μας δεν πεθαίνουν. Κοιμούνται.

Σήμερα αποφάσισα να γράψω για σένα. Μπορεί να μη μιλάω καθημερινά για όσα νιώθω, αλλά να ξέρεις ότι με πονάει που δεν είσαι δίπλα μας. Ήσουν εκείνη που με έμαθε να γελώ, να τραγουδώ, να ξεχωρίζω το καλό από το κακό. Να αγαπώ δυνατά. Να δέχομαι ό,τι έρχεται και, αν δεν μου αρέσει, να το αλλάζω. Δεν το κάνω πάντα, αλλά προσπαθώ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τελευταία μας κουβέντα στο τηλέφωνο. Ήταν σαν να με προετοίμαζες για όσα θα ακολουθούσαν. Μου έδινες συμβουλές να προχωράω πάντα, ό,τι κι αν συμβεί. Πόσο θα ήθελα να σου είχα πει «σ’ αγαπώ». Δεν πρόλαβα και αυτό με στεναχωρεί. Ξέρω όμως ότι το ήξερες.

Σου υπόσχομαι πως δεν θα σε ξεχάσω. Είσαι η νονά μου. Ήσουν εκείνη που με άφηνε να κάνω λάθη για να μάθω. Τα μάτια σου έλεγαν την αλήθεια χωρίς να χρειάζεται να μιλήσεις. Οι αγκαλιές σου γέμιζαν την ψυχή. Δεν έλεγες πάντα γλυκά λόγια, αλλά οι κουβέντες σου είχαν σοφία και αγάπη, ακόμη κι όταν ήσουν αυστηρή.

Ήσουν το πρότυπό μου. Ήσουν η καλύτερη νονά. Τίμησες την αλήθεια, τον έρωτα, την ειλικρίνεια. Είχες χαρά μέσα σου και παρέσυρες τους άλλους. Ήσουν πολλά ακόμη, αλλά αυτά θα τα κρατήσω για μένα. Θα είναι το μυστικό μας.

Σ’ αγαπώ. Ραντεβού στα όνειρα.

Δεν γράφω πια για να κάνω εντύπωση. Γράφω γιατί το θέλω. Μου έλεγες να κάνω αυτό που ποθώ πραγματικά και αυτό κάνω. Κάποια στιγμή όλοι θα μάθουν τι ήσουν. Όχι για μπράβο, ούτε για χρήματα. Αλλά για να μείνεις στην αιωνιότητα όπως σου αξίζει. Η βασίλισσα της χαράς και της επιθυμίας για το άπιαστο. Αυτό που οι περισσότεροι φοβούνται να αγγίξουν.

Θέλω όλοι να σε γνωρίσουν. Για μένα θα είσαι πάντα εδώ. Γι’ αυτό θα γραφτεί μια ιστορία για σένα. Για να μάθουν. Για να θυμούνται πως πρέπει να κυνηγάς το άπιαστο. Ήσουν η γυναίκα που δεν λύγισε ποτέ.

Πόσο δύσκολο είναι να γράφεις για ανθρώπους που λείπουν, που δεν είναι πια κοντά σου. Τολμώ να πω πως είναι το πιο απαίσιο και το πιο λυτρωτικό μαζί. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος να νιώσεις λίγο καλύτερα από πριν. Και δεν με νοιάζει τι θα σκεφτεί όποιος το διαβάσει. Αυτή είναι η αλήθεια μου.

#favoritememory #godmother #futurebook #Iloveyou

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ: Παγκόσμια ημέρα βιβλίου & σκέψεις

 

Η μισή Ελλάδα γιορτάζει σχεδόν μαζί κι εγώ... Το πιο τρελό είναι ότι είναι και η παγκόσμια μέρα βιβλίου. Νιώθω ευτυχία γι' αυτό το γεγονός.

Τα βιβλία είναι για τους ονειροπόλους, τους μοναχικούς, του αγαπησιάρηδες. Είναι μονοπάτια που σε πάνε σε  φανταστικούς κόσμους μέσα από λέξεις που αγαπάς και συγγραφείς που λατρεύεις να έχεις στο κομοδίνο σου, σε στιγμές που είσαι μόνος/ή και δεν θες να ακούς τίποτα.

Να τ' αγαπάς τα βιβλία, ζεις χίλιες ζωές μέσα σε κάποιες σελίδες.

Ν' αγαπά τον εαυτό σου, περισσότερο.

Χρόνια Πολλά σε όλους... Χρόνια Πολλά βιβλίο...

  

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ: Δεν θέλω να ξαναγίνω οι άλλοι. Θέλω να είμαι εγώ.

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί πληγωνόμουν. Γιατί άφηνα τους άλλους να μπαίνουν ολοτέλα στη φωνή μου, να την παίρνουν, να την πλάθουν, να την κάνουν δική τους. Δεν κρατούσα τίποτα για μένα, τίποτα που να λέει αυτό είμαι εγώ. Κι εκεί ήταν το λάθος μου. Δεν έμενα εγώ. Γινόμουν οι άλλοι μαζί με εμένα και τότε άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση. Όταν χάνω τη φωνή μου, χάνω και τον δρόμο μου. Κι όταν χάνω τον δρόμο μου, πληγώνομαι πιο εύκολα, πιο βαθιά, πιο σιωπηλά.

Τώρα πια δεν πρόκειται να ξαναγίνει. Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, δεν με νοιάζει. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω πως πρέπει να κρατήσω κάτι για μένα. Να μείνω εγώ. Να μην αφήσω κανέναν να μπει μέσα στη φωνή μου και να την αλλάξει. Δεν θέλω να ξαναγίνω οι άλλοι. Θέλω να είμαι εγώ, ολόκληρη, χωρίς να μικραίνω για να χωρέσω, χωρίς να σβήνω για να φωτίσουν άλλοι. Θέλω να μείνω στη δική μου αλήθεια, στη δική μου ανάσα, στη δική μου ψυχή.

Και μέσα σε όλα αυτά καταλαβαίνω πως το να είσαι ευτυχισμένος δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι διαλέγεις να δεις πέρα από τις ατέλειες, τον πόνο και τις δυσκολίες. Να βρίσκεις τη δύναμη μέσα σου να χαμογελάς. Είναι μια επιλογή, μια πράξη θάρρους, να επικεντρώνεσαι στο φως όταν το σκοτάδι προσπαθεί να σε κερδίσει. Ευτυχία δεν είναι η απουσία προβλημάτων, αλλά η ικανότητα να βλέπεις την ομορφιά μέσα από τις προκλήσεις. Να πιστεύεις ότι, παρά τις πληγές και τα εμπόδια, η ψυχή σου μπορεί να βρει γαλήνη, να νιώσει ευγνωμοσύνη και να συνεχίσει να ανθίζει.

Αυτό το διάστημα κάνω μια απόπειρα να γράψω κάτι νέο. Δεν ξέρω πού θα με πάει, αλλά προσπαθώ. Όλοι είμαστε χαμένοι σε έναν δικό μας κόσμο και ψάχνουμε τι επιθυμούμε και τι τελικά κάνουμε. Ίσως άλλο είναι αυτό που αξίζουμε από αυτό που επιθυμούμε.

Προσωπικές Αφηγήσεις: Σκέψεις Μυστικές

 Κάποια στιγμή, χωρίς φασαρία και χωρίς κάποια μεγάλη αφορμή, σταμάτησα να θέλω να είμαι «η κοπέλα κάποιου», «η φίλη κάποιου», «η προτεραιότητα κάποιου». Κατάλαβα πως όλο αυτό το κυνήγι για να αποδείξω την αξία μου μέσα από τα μάτια των άλλων με έκανε να μικραίνω, να χάνω τον εαυτό μου, να προσπαθώ να χωρέσω σε ζωές που δεν είχαν ποτέ χώρο για μένα. Δεν ήταν αδιαφορία. Ήταν απλώς η στιγμή που ένιωσα κουρασμένη από το να περιμένω, να ελπίζω, να νιώθω σημαντική μόνο όταν κάποιος θυμόταν την ύπαρξή μου.

Έτσι, σχεδόν ήρεμα, διάλεξα εμένα. Διάλεξα πιο απλές μέρες, καθαρό μυαλό, λιγότερες προσδοκίες. Σταμάτησα να πιέζω τον εαυτό μου να ταιριάξει σε σχέσεις που με έκαναν να νιώθω μικρή και αόρατη. Βρήκα μια γαλήνη στο να μην κυνηγάω ανθρώπους που δεν συναντούν ποτέ το βήμα μου. Και μέσα σε αυτή την επιλογή, όσο απλή κι αν φαίνεται, ένιωσα μια δύναμη που δεν είχα ξαναδεί μέσα μου.

Τώρα θέλω μόνο ειλικρίνεια και ανθρώπους που μένουν χωρίς να τους το ζητήσεις. Θέλω σχέσεις που αναπνέουν, όχι σχέσεις που με πνίγουν. Θέλω λέξεις που λέγονται όταν πρέπει, όχι όταν βολεύει. Θέλω εκείνη την ήρεμη αίσθηση που έρχεται όταν επιλέγεις τον εαυτό σου χωρίς φόβο και χωρίς ενοχές. Και όσο το ζω, τόσο καταλαβαίνω πως αυτή η απλή, καθαρή ηρεμία μου είναι αρκετή.