Κάποια στιγμή, χωρίς φασαρία και χωρίς κάποια μεγάλη αφορμή, σταμάτησα να θέλω να είμαι «η κοπέλα κάποιου», «η φίλη κάποιου», «η προτεραιότητα κάποιου». Κατάλαβα πως όλο αυτό το κυνήγι για να αποδείξω την αξία μου μέσα από τα μάτια των άλλων με έκανε να μικραίνω, να χάνω τον εαυτό μου, να προσπαθώ να χωρέσω σε ζωές που δεν είχαν ποτέ χώρο για μένα. Δεν ήταν αδιαφορία. Ήταν απλώς η στιγμή που ένιωσα κουρασμένη από το να περιμένω, να ελπίζω, να νιώθω σημαντική μόνο όταν κάποιος θυμόταν την ύπαρξή μου.
Έτσι, σχεδόν ήρεμα, διάλεξα εμένα. Διάλεξα πιο απλές μέρες, καθαρό μυαλό, λιγότερες προσδοκίες. Σταμάτησα να πιέζω τον εαυτό μου να ταιριάξει σε σχέσεις που με έκαναν να νιώθω μικρή και αόρατη. Βρήκα μια γαλήνη στο να μην κυνηγάω ανθρώπους που δεν συναντούν ποτέ το βήμα μου. Και μέσα σε αυτή την επιλογή, όσο απλή κι αν φαίνεται, ένιωσα μια δύναμη που δεν είχα ξαναδεί μέσα μου.
Τώρα θέλω μόνο ειλικρίνεια και ανθρώπους που μένουν χωρίς να τους το ζητήσεις. Θέλω σχέσεις που αναπνέουν, όχι σχέσεις που με πνίγουν. Θέλω λέξεις που λέγονται όταν πρέπει, όχι όταν βολεύει. Θέλω εκείνη την ήρεμη αίσθηση που έρχεται όταν επιλέγεις τον εαυτό σου χωρίς φόβο και χωρίς ενοχές. Και όσο το ζω, τόσο καταλαβαίνω πως αυτή η απλή, καθαρή ηρεμία μου είναι αρκετή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου