Σκέψεις και συναισθήματα που γεννήθηκαν από τη σιωπή: ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΕΣ (I)

 

Αγαπημένη μου Βίβιαν,

Πάμε να φύγουμε, σκέφτομαι. Συχνά νιώθω την επιθυμία να αφήσω πίσω όλα όσα με βαραίνουν και να αναζητήσω μια νέα αρχή, μια στιγμή ελευθερίας και ανακούφισης. Ξεκινάει πάντα με μια απλή κίνηση: τα κλειδιά στο χέρι, τα γυαλιά στη μύτη, τα λεφτά στην τσέπη. Έχω τον καφέ μου έτοιμο – η πρώτη γουλιά έχει ήδη αρχίσει να με ηρεμεί – και μπαίνω στο αυτοκίνητο. Είναι αυτή η μαγική στιγμή που πατάω το play στη μουσική και το μυαλό μου αρχίζει να ταξιδεύει. Δεν έχω φυσικά προορισμό, γιατί ο αληθινός προορισμός είναι μέσα μου. Πηγαίνω εκεί που ποθώ περισσότερο, εκεί που η καρδιά μου νιώθει ασφαλής, ελεύθερη.

 Ξαφνικά, όλα έχουν νόημα.

Η κίνηση του αυτοκινήτου, η μουσική στο ραδιόφωνο, τα τοπία που περνούν γρήγορα από τα παράθυρα. Καθώς οι σκέψεις μου στροβιλίζονται μαζί με τη μελωδία, φτάνω εκεί που πραγματικά θέλω: σε εκείνο το μέρος της ψυχής μου όπου νιώθω ασφάλεια, όπου μπορώ να υπάρχω χωρίς φόβο, χωρίς αμφιβολία. Σκέφτομαι στιγμές, μέρη, ανθρώπους που σημαίνουν πολλά για μένα. Και για λίγο, όλα είναι καλά. Αλλά ύστερα, κάνω αυτό το λάθος.

Ανοίγω το Netflix.

Και τότε αρχίζουν οι Πυγολαμπίδες. Είναι σαν ένα κουτί αναμνήσεων που δεν μπορώ να αντισταθώ να ανοίξω, ακόμα κι αν ξέρω ότι μέσα του κρύβεται πόνος. Αυτή η σειρά δεν είναι απλώς μια ιστορία, είναι ένας καθρέφτης που μου δείχνει όλα όσα με πονάνε. Όλα εκείνα που προσπαθώ να θάψω ή να ξεχάσω ξαναέρχονται στην επιφάνεια. Δεν είναι μια απλή ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων, είναι μια βουτιά σε αυτά – σε ό,τι έχασα, σε ό,τι ποθούσα να κρατήσω αλλά δεν κατάφερα. Είναι η παιδική αθωότητα που χάθηκε, η εφηβεία που με πλήγωσε, αλλά και οι πρόσφατες στιγμές που ακόμα με στοιχειώνουν.

Ξέρεις τι με πονάει περισσότερο, Βίβιαν;

Η εγκατάλειψη. Όχι μόνο η εγκατάλειψη από ανθρώπους που αγάπησα, αλλά και από την ίδια μου την πίστη ότι οι σχέσεις μπορούν να διαρκέσουν για πάντα. Σκέφτομαι την απογοήτευση που ένιωσα όταν κατάλαβα ότι όλα αυτά που θεωρούσα αληθινά ήταν στην πραγματικότητα ψέματα. Κάθε επεισόδιο της σειράς, κάθε στιγμή φωτισμένη από τις πυγολαμπίδες, με κάνει να νιώθω την πληγή να ανοίγει ξανά. Είναι σαν να ξαναζώ την αγωνία, τον θυμό και την αγανάκτηση εκείνης της στιγμής που συνειδητοποίησα ότι η φιλία που είχα μαζί της δεν ήταν τόσο σταθερή όσο νόμιζα. 

Η εγκατάλειψη από εκείνη με πονάει ακόμα περισσότερο. Ήταν η φίλη μου. Ήταν η σχέση που πίστευα πως δεν θα αλλάξει ποτέ, που θα έμενε ανέγγιχτη από τον χρόνο. Η φιλία της ήταν για μένα το απόλυτο φως, ένα καταφύγιο που με έκανε να νιώθω ασφαλής όταν όλα γύρω μου κατέρρεαν. Κι όμως, άλλαξε. Ξαφνικά, το φως έσβησε. Και νιώθω ακόμα το κενό που άφησε πίσω της.

Θυμάμαι να σκέφτομαι πως ποτέ δεν θα μας άγγιζε η φθορά που φέρνει ο χρόνος. Ότι πάντα θα είχαμε αυτόν τον δεσμό, αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο να επικοινωνούμε χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια. Και τώρα, νιώθω ότι όλο αυτό δεν ήταν παρά μια αυταπάτη. Ξέρω ότι ο κόσμος προχωράει, Βίβιαν. Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι σχέσεις αλλάζουν. Αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι: γιατί; Γιατί η φιλία μας έπρεπε να αλλάξει; Γιατί έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, όπου δεν είμαστε πια μέρος της ζωής η μία της άλλης; Υπάρχει μια φωνή μέσα μου που ψιθυρίζει πως ίσως εγώ δεν ήμουν αρκετή. Ίσως δεν ήμουν αυτή που χρειαζόταν στη ζωή της. Ίσως η ζωή απλώς την οδήγησε σε διαφορετικό μονοπάτι, μακριά από μένα. Και όμως, κρατάω τις στιγμές μας.

Αυτές τις στιγμές που μοιάζουν με πυγολαμπίδες στον σκοτεινό μου ουρανό. Σκέφτομαι τα γέλια μας, τις ώρες που μιλούσαμε ατέλειωτα, τις αγκαλιές που με έκαναν να νιώθω πως τίποτα κακό δεν μπορούσε να μας αγγίξει. Μια φορά, θυμάμαι να την κοιτάζω να γελάει τόσο δυνατά που το γέλιο της μοιάζε να φωτίζει τον κόσμο. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα πως η φιλία μας ήταν η δύναμή μου, το καταφύγιό μου.

Αλλά τώρα, αυτές οι αναμνήσεις με στοιχειώνουν. Κάθε φορά που βλέπω τις πυγολαμπίδες, ξαναζώ εκείνες τις στιγμές. Και πονάει. Πονάει να θυμάμαι κάτι που έχασα, κάτι που δεν μπορώ να ξαναβρώ. Είναι σαν να βλέπω ένα κομμάτι του εαυτού μου που χάθηκε μαζί της. Βίβιαν, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Ξέρω ότι πρέπει να προχωρήσω, να αφήσω πίσω μου το παρελθόν. Αλλά πώς αφήνεις πίσω σου κάτι που ήταν τόσο σημαντικό για σένα; Πώς ξεχνάς έναν άνθρωπο που υπήρξε το φως σου όταν όλα γύρω σου ήταν σκοτεινά; Ίσως η απάντηση να είναι στις πυγολαμπίδες. Παρά το σκοτάδι που τις περιβάλλει, εξακολουθούν να φωτίζουν.

Μπορεί να μην έχουν τη δύναμη να διαλύσουν όλο το σκοτάδι, αλλά το φως τους είναι αρκετό για να θυμίσει πως κάποτε ήταν εκεί. Και αυτό το φως, Βίβιαν, με κρατάει. Είναι η δύναμή μου. Είναι η υπενθύμιση πως, ακόμα και αν όλα έχουν αλλάξει, ακόμα και αν η φιλία μας δεν είναι πια η ίδια, οι στιγμές που ζήσαμε μαζί ήταν αληθινές. Και αυτό είναι αρκετό.

Με κάθε μου σκέψη, Ηλιοτρόπιο