Αγαπημένη μου Βίβιαν,
Σήμερα δεν πονάω όπως χθες. Όχι γιατί έπαψε να με πονάει η απουσία της, αλλά γιατί έμαθα να ζω μαζί της. Είναι σαν να κουβαλάω μια μικρή σκιά μέσα μου, που δεν με βαραίνει πια — απλώς υπάρχει. Την αποδέχτηκα. Όπως αποδέχεσαι ότι κάποια πράγματα δεν επιστρέφουν, αλλά δεν φεύγουν κιόλας.
Η φίλη μου δεν είναι πια εδώ όπως ήταν. Δεν είναι δίπλα μου, δεν είναι στη ζωή μου όπως παλιά. Μα είναι μέσα μου. Στις λέξεις που λέω, στις σκέψεις που κάνω, στις στιγμές που με αγγίζουν. Είναι εκεί, σαν πυγολαμπίδα που δεν σβήνει, απλώς φωτίζει πιο αθόρυβα.
Δεν την κατηγορώ πια. Ούτε εμένα. Ίσως έτσι έπρεπε να γίνει. Ίσως η ζωή να μας χώρισε για να μας διδάξει κάτι. Ίσως να μην ήταν για πάντα, αλλά ήταν αληθινό. Και αυτό, Βίβιαν, είναι αρκετό. Δεν χρειάζεται να κρατάμε τα πάντα για να έχουν αξία. Μερικές φορές, αρκεί να τα έχουμε ζήσει.
Θυμάμαι το γέλιο της, τη φωνή της, τον τρόπο που με κοιτούσε όταν ήξερε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Θυμάμαι τις αγκαλιές μας, τις σιωπές μας, τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν αλλά ειπώθηκαν με το βλέμμα. Όλα αυτά είναι δικά μου. Δεν μου τα πήρε κανείς. Δεν τα πήρε ούτε ο χρόνος.
Και τώρα, όταν βλέπω τις πυγολαμπίδες, δεν πονάω όπως πριν. Τις κοιτάζω και χαμογελώ. Γιατί μου θυμίζουν εκείνη. Γιατί μου θυμίζουν εμένα. Γιατί μου θυμίζουν πως κάποτε υπήρξε κάτι τόσο φωτεινό, που ακόμα και τώρα, μέσα στο σκοτάδι, συνεχίζει να λάμπει.
Αυτό είναι το φως που έμεινε. Και είναι αρκετό.
Με κάθε μου σκέψη,
Ηλιοτρόπιο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου