“Στη Θέση των Ηθοποιών: Όταν Μια
Σειρά Γίνεται Καθρέφτης Της Ψυχής”
Αγαπημένη μου Βίβιαν,
Οι πυγολαμπίδες δεν έσβησαν – απλώς
χάθηκαν για λίγο, κρυμμένες μέσα στις αναμνήσεις που ακόμα φωτίζουν την ψυχή
μου. Και τώρα επιστρέφω, με το δεύτερο μέρος αυτής της ιστορίας, γιατί υπάρχουν
ακόμα λέξεις που δεν ειπώθηκαν, συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν, ερωτήσεις που
περιμένουν απαντήσεις. Ξέρεις, μερικές στιγμές στη ζωή σου μοιάζουν με σινεμά.
Όχι απλώς με μια όμορφη ταινία που παρακολουθείς και σε ταξιδεύει, αλλά με κάτι
βαθύτερο – με σκηνές που νιώθεις πως σε καθρεφτίζουν, που ξαναζείς μέσα τους το
παρελθόν σου, την αγάπη σου, τον πόνο σου.
Το Σαββατοκύριακο ήταν πάντα δικό
μας. Ήταν οι μέρες που δεν χρειαζόταν να ανησυχούμε, που μπορούσαμε να αφεθούμε
στη χαρά της φιλίας μας. Ήταν η εποχή που όλα έμοιαζαν απλά και αληθινά. Γεμάτα
φως, γεμάτα γέλιο, γεμάτα ζωή. Μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες, να ξεχνάμε τον
κόσμο, να χανόμαστε στις δικές μας ιστορίες. Και τώρα, όλα αυτά μοιάζουν τόσο
μακρινά, τόσο θολά, σαν αναμνήσεις που δεν ξέρω αν ήταν ποτέ πραγματικές. Τότε
ήρθε ΟΙ "Πυγολαμπίδες". Μια σειρά
που μπήκε στη ζωή μου και δεν ήταν απλώς μια ιστορία στην οθόνη, αλλά κάτι πολύ
περισσότερο. Και όσο επιστρέφω σε αυτήν, τόσο περισσότερες σκέψεις έρχονται
στην επιφάνεια. Αναρωτιέμαι: μήπως αυτή η ιστορία δεν έχει τελειώσει ακόμη;
Μήπως υπάρχουν περισσότερα κεφάλαια να γραφτούν, περισσότερες εξομολογήσεις να
γίνουν, περισσότερα συναισθήματα να αγγίξουμε;
Αγαπημένη μου Βίβιαν, έρχονται
περισσότερα μέρη στις χαμένες πυγολαμπίδες, γιατί η ψυχή ακόμα ψάχνει τον δρόμο
της μέσα στο φως και το σκοτάδι των αναμνήσεων. Κάθε σκηνή της σειράς μοιάζει
να ξετυλίγει μια κρυμμένη αλήθεια, να φωτίζει συναισθήματα που δεν τόλμησα να
αντιμετωπίσω. Βλέπω τις πυγολαμπίδες να χορεύουν στην οθόνη, μικρές φωτεινές
αναλαμπές που έρχονται και φεύγουν, σαν τις στιγμές που μοιραστήκαμε. Βλέπω τη
δική μας ιστορία να αντικατοπτρίζεται στη μυθοπλασία. Την αγάπη που νόμιζα πως
δεν θα τελείωνε ποτέ, την φιλία που ήταν το καταφύγιό μου, την αίσθηση πως
τίποτα δεν θα μπορούσε να αλλάξει. Και όμως, όλα άλλαξαν. Πονάει, Βίβιαν.
Πονάει να ξαναζείς στιγμές που
κάποτε σε έκαναν ευτυχισμένη, μόνο για να θυμάσαι ότι αυτές οι στιγμές δεν
υπάρχουν πια. Ίσως η απάντηση να είναι στις πυγολαμπίδες. Παρά το σκοτάδι,
εξακολουθούν να φωτίζουν. Μικρές λάμψεις που εμφανίζονται για λίγο και ύστερα
χάνονται. Ίσως αυτή είναι η αλήθεια της ζωής. Ίσως δεν πρέπει να κρατήσουμε το
φως για πάντα, αλλά να το εκτιμήσουμε όσο διαρκεί. Και αν οι πυγολαμπίδες ακόμα
υπάρχουν… τότε ίσως υπάρχει και ελπίδα.
Με όλη μου την ειλικρίνεια,
Ηλιοτρόπιο.
