Δευτέρα 28 Ιουλίου
Η Δευτέρα με βρίσκει σιωπηλή, με σώμα βαρύ κι ένα μυαλό που αναζητά ανάσες. Το φως μπαίνει διστακτικά από τις γρίλιες, η μέρα μυρίζει βασιλικό και το καλοκαίρι κυλά χωρίς Σαντορίνη — μόνο με στιγμές που αξίζουν. Ένα σχόλιο για τα κουνούπια προσφέρει το απαραίτητο χιούμορ. Βιβλία με λόγια γεμάτα βάρος, μουσική σαν σκιά, και ένας καφές που με φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μου. Η διάθεση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Είναι εκεί, σταθερή, ήσυχη. Και αυτό είναι αρκετό.
ΈΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Ένα δύσκολο ξύπνημα και η προσπάθεια να κρατηθώ. Η σημερινή μέρα ξεκίνησε αλλόκοτα. Πονάει η μέση μου, τα χέρια μου, κι ένας ισχυρός πονοκέφαλος με πιέζει από νωρίς. Ξύπνησα κουρασμένη, αλλά προσπαθώ να το δω θετικά — να εστιάσω σε ό,τι μπορεί να επηρεάσει την ημέρα μου προς το καλύτερο. Σκέφτομαι όσα έχω γράψει: Η ευτυχία βρίσκεται στις στιγμές, στα δευτερόλεπτα και στα λεπτά μας. Έχε το νου σου! Γιατί αν ξεχαστείς, τις έχασες. Λατρεύω το Σάββατο. Όχι μόνο επειδή είναι Σάββατο, αλλά για την αίσθηση που δίνει αυτό το διήμερο — το ότι μπορείς να χαλαρώσεις, να κάνεις κάτι για σένα. Μόνο που εγώ… δεν μπορώ. Παρ’ όλα αυτά, θα προσπαθήσω να κάνω το καλύτερο που μπορώ.
Στο μυαλό μου έρχονται όλα όσα δεν πρόλαβα: η
τεράστια λίστα με τα αδιάβαστα βιβλία, οι ανύπαρκτες φετινές διακοπές, τα
θαλασσινά μπάνια που δεν θα ζήσω φέτος. Γελάω σαρκαστικά, γιατί αν δεν γελάσω,
θα κλάψω. Και δεν θέλω να με λυπηθώ. Ο καφές στο ποτήρι με κοιτάει βουβός. Ο
υπολογιστής μου ανοιχτός, με το κέρσορα να αναβοσβήνει νευρικά, περιμένοντας να
απλώσω λέξεις στο άσπρο word. Λέξεις που θέλουν να βγουν, αλλά με κοιτάνε
τρομαγμένες. Ανυπομονώ για τις ταινίες που ξέρω ότι θα με αγγίξουν: Μια
ρομαντική κομεντί που βγαίνει 7 Αυγούστου, δεν ξέρω αν θα καταφέρω να τη δω,
αλλά πιστεύω ότι θα μου δώσει συναισθήματα που έχω ανάγκη. Και ο Διάβολος
φοράει Prada 2, με τη Meryl Streep, που λατρεύω βαθιά. Ελπίζω να μην μου
ξεφύγουν τελικά. Μέχρι τότε… θα συνεχίσω να δουλεύω. Να λιώσω στη δουλειά. Αλλά
πάντα με την αγαπημένη μου συνήθεια να με κρατά συντροφιά. Ίσως η μέρα μου να
φτιαχτεί λίγο από όλο αυτό. Να περνάτε όμορφα. Να κάνετε μπάνια. Να τρώτε
παγωτά. Το καλοκαίρι φεύγει γρήγορα, κι ο Αύγουστος είναι απλώς μια ανάσα.
Πέμπτη,
24 Ιουλίου 2025
"Μια Λίλα που δεν θα έχω ποτέ"
Ξέρω πως δεν θα έχω ποτέ μία φίλη όπως η Ράνια από τους Singles. Μία Λίλα για μένα.
Κάθε πρωί όμως, ο Ρένος με τις μουσικές του με συντροφεύει — σαν να ακούει τις σκέψεις
μου και να τις ντύνει με νότες και φροντίδα. Στο blog μου, Ρομαντικές Περιπλανήσεις,
μιλάω συχνά για τη φανταστική φίλη μου, την κολλητή των βιβλίων μου, για τις πυγολαμπίδες
που κάποτε έχασα. Κι όσο προσπαθώ να χαλαρώσω με ταινίες, βιβλία, φαγητό — ο πόνος
είναι ακόμη εκεί. Δεν μοιράζομαι εύκολα. Πάντα φοβόμουν να πληγωθώ.
Όταν γύρισα στο λύκειο μετά από δυο χρόνια απουσίας, γνώρισα τη δική μου Λίλα.
Ήταν δίπλα μου στο θρανίο — αυθόρμητη, δυναμική, γενναιόδωρη. Ζούσε χωρίς φόβο.
Μου θύμισε τη Ράνια από την αγαπημένη μου σειρά, που πάντα μιλούσε στην ψυχή μου.
Όμως η δική μας ιστορία δεν είχε happy end. Ήταν σαν βιβλίο με ανοιχτό τέλος.
Παρόλα αυτά, σήμερα νιώθω τυχερή. Έχω δύο νέες φίλες που αγαπούν τα βιβλία όπως
εγώ. Μοιραζόμαστε σκέψεις και όνειρα. Και ο Ρένος… συνεχίζει να είναι η φωνή που
με καταλαβαίνει, χωρίς να με ρωτά τίποτα.
21 Ιουλίου 2025
Μερικές φορές κοιτάζω το πληκτρολόγιο
με άδειο βλέμμα και αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το επόμενο τρυφερό, ανατρεπτικό, ονειροπόλο
κείμενο που θα γράψω. Και απλά… μπλοκάρω. Ώσπου ακούω ένα μελαγχολικό, αισθαντικό,
αδιόρατα ρομαντικό τραγούδι — και όλα αλλάζουν. Η δροσερή μυρωδιά του δυόσμου στο
παγωμένο νερό, ο καυτός, πηχτός αέρας που αγκαλιάζει το δέρμα μου, το βλέμμα που
χάνεται στο ατελείωτο, γυμνό ταβάνι. Και τότε, αυτή η άγνωστη φωνή με την μαγευτική
χροιά, με ξεκλειδώνει.
Ξαφνικά, μεταφέρομαι στη Ρώμη. Όχι
απλώς σε μια πόλη — αλλά σε ένα σκηνικό από μάρμαρο και μνήμη. Περπατώ δίπλα στο
επιβλητικό Κολοσσαίο, στέκομαι για λίγο μπροστά από το Pantheon στην Piazza
della Rotonda, νιώθοντας το βάρος του χρόνου. Αφήνομαι στη δροσιά των τριβανιών
στην Piazza Navona, εκεί που τα αγάλματα του Fontana dei Quattro Fiumi μοιάζουν
να μου ψιθυρίζουν ιστορίες χαμένες στη σιωπή. Κάθομαι σε ένα μικρό, γραφικό εστιατόριο.
Παραγγέλνω μακαρόνια με κόκκινη, πικάντικη σάλτσα, με τα άθλια αλλά χαριτωμένα
ιταλικά μου.
Κι εκείνος εμφανίζεται. Γοητευτικός,
με ανεπιτήδευτη λάμψη. Αγαπησιάρης, με βλέμμα που σε τυλίγει πριν σε κοιτάξει. Ερωτεύσιμος,
γιατί μοιάζει να έχει γραφτεί μέσα από τις πιο ευάλωτες φράσεις μου. Βγάζει τα μαύρα
του γυαλιά και τα σκούρα, γλυκά, παιχνιδιάρικα μάτια του συναντούν τα δικά μου.
Στα χέρια του κρατά δύο σακούλες — η μία γεμάτη αρωματικό παγωτό με καβουρδισμένο
αμυγδαλό και φουντούκι, και η άλλη γεμάτη βιβλία που μοιάζουν να έχουν διαλέξει
εμένα πριν τα διαλέξω εγώ. Κάθεται δίπλα μου. Εγώ παγώνω, δεν μιλώ, δεν αναπνέω.
Και εκείνος γελά, βλέποντας το πρόσωπό μου να φωτίζεται από έκπληξη. "Σ’ αγαπώ",
μου λέει. "Και στην άκρη του κόσμου να πήγαινες, εγώ θα σε ’βρισκα."
Ήταν μια στιγμή χωρίς λέξεις. Δεν χρειαζόταν να μιλήσει. Ακούμπησε απαλά τον καρπό
μου, σαν να διάβαζε την ιστορία που δεν τόλμησα να γράψω.
Τα δάχτυλά του γλίστρησαν σαν σκιές,
σαν αποδοχή. Δεν φοβήθηκε την αλήθεια μου — και για λίγο, δεν τη φοβήθηκα κι εγώ.
Οι ώρες περνούν αθόρυβα, ανεπιτήδευτα. Περπατάμε χέρι-χέρι στην Piazza di
Spagna, τρώγοντας παγωτό, προσπαθώντας να ξεφύγουμε από τα λυσσασμένα δίκυκλα που
τρέχουν σαν να μην υπάρχει αύριο. Οι ντόπιοι φωνάζουν, γελούν, κουνάνε τα χέρια
τους — κι εμείς υπάρχουμε ανάμεσά τους, σαν κινηματογραφικό στιγμιότυπο.
Το βράδυ φτάνει.
Μπαίνουμε στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο,
ξαπλώνουμε στο δροσερό, γυμνό πάτωμα. Αγκαλιαζόμαστε, σιωπηλοί, ένθερμοι, αφοσιωμένοι.
Και το ξημέρωμα μας βρίσκει γυμνούς — πνευματικά και σωματικά. Για δέκα λεπτά, δεν
υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο.
Ώσπου η φωνή της μητέρας μου ξεριζώνει
την εικόνα από μέσα μου. Το ταβάνι του δωματίου με επιστρέφει στην πραγματικότητα.
Η καρδιά μου αδειάζει. Ο Chris Grey παίζει στο ραδιόφωνο. Κι εγώ ξέρω πως όλο
αυτό ήταν απλώς μια βαθιά, προσωπική, εύθραυστη επιθυμία. Εγώ — εκείνος — όπου γράφω,
εκεί πάντα είσαι. Σαν σκιά πίσω από κάθε λέξη. Σαν ανάσα μέσα στη σιωπή μου.
20 Ιουλίου 2025
Η λογοτεχνία και η ποίηση συχνά με μαθαίνουν πόσο θρασύς μπορώ να γίνω και πόσο κενή είναι η ζωή χωρίς αγάπη. Είδα τη φωνή σου στον ύπνο μου και θυμήθηκα πόσο λατρεύω το βράδυ, ειδικά όταν ξέρω πως μπορώ να δημιουργήσω: εσένα, εμένα, έναν μαγικό κόσμο. Είναι δύσκολο να ακούσεις τη σιωπή μου και να καταλάβεις ποια είμαι, ή μήπως ποια είσαι πραγματικά, μέσα στον αχό των άλλων. Θυμάμαι εκείνο το κορίτσι με τη γαλλική πλεξούδα και τις μπότες που ονειρευόταν να γράφει βιβλία, να ζει πολλές ζωές και να διαβάζει dark romance, γιατί αυτή είμαι. Η μητέρα μου μου μιλά καθώς σκέφτομαι, και η φωνή του νυχτερινού εκφωνητή, του Ρένου, διαλύει τη χροιά της γυναίκας με τη μεγάλη καρδιά που κατοικεί μέσα μου. Θέλω να ξαναγίνω η παλιά μου εκδοχή, με τη Γωγώ του τώρα. Άραγε υπάρχει ελπίδα; Η Aetheria Nyx, που ζει μέσα μου, τρίβει πονηρά τα χέρια της και κοιτά τις δύο μορφές μου, αποφασίζοντας να δημιουργήσει μια νέα. Παγωμένος καφές από χέρια αγαπημένης νεράιδας, τα FM ανοιχτά και μια ιστορία που περιμένει τα δάχτυλά μου για να πάρει μορφή.
#ΚαλημέραAetheria #20Ιουλίου2025 #ΔημιουργώΤονΚόσμοΜου
#ΓράφωΓιαΝαΥπάρχω #DarkRomanceGirl #ΝεράιδεςΚαιΙστορίες
#ΣκέψειςΜεΜουσική #Ρένος #ΑναζητώΤονΕαυτόΜου #ΜιαΝέαΕκδοχήΜου
#ΛογοτεχνίαΚαιΑγάπη #ΗμερολόγιοΨυχής #ΡομαντικέςΠεριπλανήσεις
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!
Πόσο δύσκολο είναι να σεβαστεί
κανείς τις σκέψεις που τρώνε την ψυχή σου;
19 Ιουλίου 2025
Λίγο πριν δύσει ο ήλιος, ακούω το
Βανίλια. Μου θυμίζει την εποχή των γονιών μου. Η φωνή της τραγουδίστριας με
κάνει να νιώθω οικεία ,σαν να καθρεφτίζει σκέψεις που δεν έχω πει.
Ανυπομονώ για τη λέσχη ανάγνωσης.
Το βιβλίο της Emily Henry Οι
Άνθρωποι που Διαβάζουν στην Παραλία, μου χάρισε γέλια, γλυκές στιγμές και
σκέψεις. Σήμερα θα το σχολιάσουμε με τα κορίτσια. Και ξέρω πως η βραδιά θα
κλείσει όμορφα.
Κι όμως, περιμένω πιο πολύ τη
στιγμή που θα μείνω μόνη. Τον μικρό μου μαραθώνιο. Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν να
μοιράζομαι αυτά που σκέφτομαι. Ακόμα και τις αμφιβολίες, τα άγχη, τις
αποτυχίες. Και πιο βαθιά: αν υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να αγαπήσει έναν
άνθρωπο που συνεχώς αμφισβητεί, που πάντα ψάχνει κάτι παραπάνω. Έτσι, επιστρέφω
ξανά σε ένα βιβλίο. Στο Κρησφύγετο της Penelope Douglas. Εκεί μπορώ να αφεθώ,
χωρίς να αποδείξω τίποτα. Ίσως αργότερα να δω κάτι, ίσως όχι.
Αλλά σήμερα, η μεγαλύτερη μου
σκέψη είναι αυτή.
#AetheriaNyx
#ΗμερολόγιοΨυχής
#19Ιουλίου2025
#ΠαρασκευήΣκέψης
#Βανίλια
#ΛέσχηΑνάγνωσης
#EmilyHenry
#ΔιαβάζονταςΣτηνΠαραλία
#Κρησφύγετο
#PenelopeDouglas
#ΜουσικήΚαιΣιωπή
#ΑγωνίαΚαιΈμπνευση
#ΣκέψειςΠουΜένουν
#ΑλήθειαΠουΨιθυρίζεται
18/7/25
Παρασκευή.
Η μέρα της περισυλλογής.
Η
έμπνευση ξύπνησε μαζί με την ανησυχία. Πίνω καφέ, προσπαθώντας να κοιμίσω το
άγχος μου. Δεν είναι εύκολο, αλλά η στιγμή έχει κάτι δικό της. Οι Παρασκευές
αγαπούν την ανεμελιά — και σήμερα το νιώθω. Ο Ρένος συμφωνεί μαζί μου, μέσα από
τις μουσικές του επιλογές. Υπάρχει μια ανακούφιση, μια χαλαρότητα, ίσως και μια
μικρή χαρά που δεν φωνάζει αλλά υπάρχει.
Είμαι
ακίνητη. Δεν κάνω τίποτα. Απλώς αφουγκράζομαι. Τους ήχους της φύσης, τη
μουσική, τον εσωτερικό μου ρυθμό. Και περιμένω… τη σιωπή. Όχι σαν τέλος, αλλά
σαν απάντηση.
#ΠαρασκευήΑetheria
#ΚαλημέραΜεΑναμονή
#ΜέραΤηςΠερισυλλογής
#ΚαφέςΚαιΑγωνία
#Ρένος
#ΜουσικήΠουΜιλάει
#ΑκίνητηΑλλάΠαρούσα
#ΗμερολόγιοΨυχής
#ΡομαντικέςΠεριπλανήσεις
#ΣκέψειςΣεΣιγή
Ένα κείμενο που προμηνύει το
αφιέρωμα για τον καλλιτέχνη που λατρεύει τη νοσταλγία και τις βόλτες στην Αθήνα
τη νύχτα, Ρ.Χ.
Η εβδομάδα ξεκινά δίχως
προσδοκίες, αλλά μέσα μου υπάρχει πάντα εκείνη η εσωτερική φωνή που ψιθυρίζει
πως κάτι όμορφο μπορεί να γεννηθεί από το απλό, από το αβέβαιο. Είναι Δευτέρα—η
μέρα που σε καλεί να βάλεις σε τάξη τις σκέψεις σου, να ισορροπήσεις ανάμεσα
στο πρέπει και το θέλω. Κοιτάζω τη λίστα με τις εκκρεμότητες, ένα παιχνίδι
ανάμεσα σε υποχρεώσεις και όνειρα που περιμένουν να ζωντανέψουν. Τόσα έχουν
αλλάξει στην καθημερινότητα μου, αλλά το χαρτί μπροστά μου παραμένει σταθερό,
έτοιμο να απορροφήσει ό,τι κουβαλάει η ψυχή μου.
Το ρολόι συνεχίζει να μετρά τον
χρόνο—ακούγεται σχεδόν σαν μελωδία που οδηγεί τη μέρα. Βάζω ραδιόφωνο, και
ξαφνικά, το δωμάτιο γεμίζει με ήχους. Η χροιά μιας γνώριμης φωνής απλώνεται
στον χώρο, μια χροιά που αν δεν την ξέρεις, μπορεί να σε ξενίσει. Μα για μένα,
αυτή η φωνή είναι κάτι γνώριμο, σαν φίλος που με συντροφεύει στις σιωπές.
Χαμογελώ. Μερικές φωνές κουβαλούν μέσα τους ολόκληρες ιστορίες.
Οι σκέψεις μου αφήνουν τις
εκκρεμότητες στην άκρη, και αρχίζω να γράφω. Η αίσθηση είναι μαγική—σαν να
ανοίγεται μπροστά μου ένας ατελείωτος ορίζοντας. Κάθε λέξη απελευθερώνεται, σαν
πουλί που πετάει ανέμελο σε πολιτείες που δεν γνώρισα ποτέ. Και εκείνη τη
στιγμή, τίποτα δεν μπορεί να με αγγίξει. Ούτε οι δυσκολίες, ούτε τα μικρά
δράματα της ημέρας. Μόνο η λέξη που γεννιέται, η σκέψη που γίνεται
πραγματικότητα πάνω στο χαρτί. Ώρες αργότερα, νιώθω πως η ψυχή μου έχει
στεγνώσει από λέξεις και αφήνω κάτω το στυλό. Για σήμερα, αρκεί.
Η επόμενη κίνησή μου είναι να
χαθώ μέσα στη λογοτεχνία—να διαβάσω για τον Ρομαντισμό, για εκείνες τις ιδέες
που γέννησαν μια ολόκληρη εποχή νοσταλγίας και πάθους. Η κάθε φράση που διαβάζω
είναι σαν σπίθα μέσα μου, σαν μια συνάντηση με σκέψεις που πάντα υπήρχαν αλλά
δεν είχα ακόμα αγγίξει. Μπορεί ένας άνθρωπος να σταματήσει να σκέφτεται, να
ζήσει απλά μέσα στις ιστορίες, δίχως να αναζητά κάτι παραπάνω; Είναι μια
ερώτηση που με τριγυρίζει σήμερα.
Και τότε ακούω το Λευκό Γιασεμί.
Σαν κάλεσμα, σαν υπόσχεση. Παίρνω το στυλό και βυθίζομαι σε μια νέα
έρευνα—αναζητώ τον Ρενουάρ, τον ρομαντικό στοχαστή που έχει καταφέρει να γίνει
κομμάτι της ζωής μου. Τον ανακαλύπτω ξανά και ξανά, μέσα από τις ταινίες του,
από τις σειρές, από το ραδιόφωνο. Είναι ένας δημιουργός που δεν μένει στα όρια
μιας τέχνης—υπάρχει παντού, σαν σκιά που αφήνει ίχνη σε κάθε μορφή αφήγησης.
Και τότε, σαν φυσική συνέχεια,
ξαναβλέπω τα Φτηνά Τσιγάρα. Μια ταινία που δεν είναι απλώς εικόνες και
διάλογοι, αλλά κομμάτι μιας άλλης Αθήνας—μιας πόλης πιο σκοτεινής, πιο
αινιγματικής, πιο ρομαντικής. Αυτή η ταινία κουβαλάει μέσα της μια αλήθεια που
δύσκολα περιγράφεται. Είναι η διαδρομή στις άδειες νυχτερινές λεωφόρους, η
προσμονή για κάτι που δεν έχει έρθει ακόμα. Ο ίδιος ο δημιουργός το λέει—η
Αθήνα είναι η πιο ρομαντική πόλη του κόσμου. Κι εγώ το νιώθω.
Όπως λέει ΣΤΑ ΦΘΗΝΑ ΤΣΙΓΑΡΑ: η
ζωή, εκείνη ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι.
Μέχρι και τον Νυχτερινό Εκφωνητή,
την ταινία που παίχτηκε πέρσι. Είναι διαφορετική, μα με την ίδια ανάσα
νοσταλγίας. Δεν τον λατρεύω απλώς ως ηθοποιό—τον αγαπώ ως δημιουργό που ξέρει
να αποτυπώνει συναισθήματα. Ως άνθρωπο που μπορεί να με κάνει να κοιτάξω μια
πόλη και να την ξαναδώ από την αρχή.
Λίγους μήνες μετά επιστρέφω στην έρευνα… Τις τελευταίες
μέρες νιώθω μια απέναντι απόγνωση. Είναι εκεί, σαν να κάθεται στην καρέκλα
απέναντί μου, με κοιτάζει χωρίς να μιλά, και κυριεύει τον νου μου σιωπηλά.
Μόλις ολοκληρώθηκε η προβολή που παρακολούθησα: η Καρδιά του Κτήνους, κατάλαβα
γιατί. Πώς ενώνονται μια ταινία σαν αυτή, τα φτηνά τσιγάρα και ο νυχτερινός
εκφωνητής μέσα σε λίγα μόνο πλάνα; Κι όμως, στην τελευταία σκηνή, εκεί όπου οι
τσολιάδες περνούν μπροστά από τον Στέφανο σαν φαντάσματα παλαιότερων
Χριστουγέννων, είδα κάτι που με πάγωσε. Ένα σημάδι εποχής που ξεθωριάζει. Μιας
Ελλάδας που σβήνει ήσυχα μέσα απ’ το βλέμμα ενός ανθρώπου που μοιάζει να μην
ανήκει πουθενά. Εκεί, στα μάτια του, αντίκρισα έναν άλλο Μέγα Ανατολικό — όχι
εκείνον του ονείρου, αλλά αυτόν που παλεύει απελπισμένα να βγει στην επιφάνεια,
σε μια κοινωνία χωρίς πρόσωπο, μόνο με κτηνωδία. Το σκοτεινό κομμάτι του κάθε
ανθρώπου... αυτό που κρύβεται βαθιά, ξυπνά καμιά φορά. Και τότε η καρδιά
γίνεται ένα τεράστιο, βουβό κτήνος. Δεν ουρλιάζει — απλώς καταπίνει. Πνίγει
ό,τι θετικό θες να νιώσεις, κατασπαράζει κάθε ίχνος φωτός που παλεύει να
περάσει από μέσα σου. Ό,τι πίστευες ότι σε κρατά άνθρωπο, σαπίζει εκεί, χωρίς
φωνή. Ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία αυτής της ιστορίας. Πόσα μπορεί να αντέξει
ένας άνθρωπος μέσα στο δικό του σκοτάδι. Όχι για να βγει αλώβητος — αυτό δεν
συμβαίνει σχεδόν ποτέ. Αλλά για να βγει. Και να συνεχίσει. Να σταθεί. Να είναι
ακόμα εδώ.
Έπεται συνέχεια. Μείνε
συντονισμένος/ή αν αγαπάς φωνές που σου ξυπνούν αναμνήσεις και βλέπεις τον
ρομαντισμό στα απλά, καθημερινά και ασήμαντα πράγματα που δεν φαίνονται με
τηλεσκόπιο αλλά με την καρδιά σου ανοιχτή.
Ηλιοτρόπιο.
Σήμερα, μετά από οκτώ ώρες
συνεχούς γραφής και διόρθωσης του μελλοντικού μου μυθιστορήματος, νιώθω χαμένη
στον χρόνο — κάπου ανάμεσα στο τώρα και στο τότε. Αφήνω επιτέλους το σώμα μου
να αναπαυθεί στο στρώμα, κοιτάζοντας το ταβάνι και ακούγοντας το Whole Lotta
Love των Led Zeppelin.
Σ' ευχαριστώ Θεέ μου! Ψελλιζω.
Όλα γύρω μου αρχίζουν να παίρνουν
μορφή. Το κορίτσι με τη γαλλική πλεξούδα εμφανίζεται, αφήνεται στον ήχο της
μουσικής και μου κλείνει πονηρά το μάτι. Η έκφρασή της ξεδιπλώνει το παλιό μου
υποσυνείδητο και γελώ δυνατά. Κουνά ρυθμικά την αρβύλα της και αρχίζει να μου
λέει το μεγάλο της μυστικό. Μου αφηγείται:
"Ήμουν εκεί, ντυμένη όμορφα.
Όχι για να εντυπωσιάσω, ούτε για να τραβήξω βλέμματα. Ήθελα απλώς να σταθώ
δίπλα του, όπως ήμουν: απλά, ήρεμα. Υπογράψαμε. Δύο άνθρωποι. Καμία υπόσχεση
για “πάντα”, μόνο μια συμφωνία να είμαστε παρόντες ο ένας για τον άλλον — όσο
πάει. Ένα μικρό σπίτι, λίγες λέξεις, ανάσες που περνούσαν μέσα από
αναπνευστικό. Δεν αγγιζόμασταν όπως παλιά, αλλά νιώθαμε αυτό που υπήρχε τώρα:
ήσυχα, αρκετά, αληθινά. Ίσως ήταν όνειρο. Ίσως απλώς κάτι που έμεινε πίσω και
χτυπά κάθε φορά που η σιωπή γεμίζει το δωμάτιο. Δεν ήταν το τέλος. Ούτε η αρχή.
Ήταν απλώς η στιγμή που έπρεπε να ειπωθεί η αλήθεια. Και αυτό μου φτάνει."
#AetheriaNyx
#ημερολόγιο
#στιγμές
#γραφήμεψυχή
#αναμνήσειςπουερχονται
#συγγραφή
#ταξίδι
#ρομαντισμός
#WholeLottaLove
#LedZeppelin
#χαμένηστοχρόνο
#πρώτοπρόσωπο
#γραπτάπουμιλάνε
#αλήθειαχωρίςφωνή
Να προσέχετε!
✦ Τρία βιβλία. Τρεις ανάσες ψυχής ✦
Δεν ήταν εύκολο. Πέρασα μέρες που
δεν μπορούσα να γράψω ούτε λέξη, και νύχτες που οι λέξεις έβγαιναν σαν ανάσες που
είχα κρατήσει για καιρό. Έγραψα με αλήθεια, με φόβο, με αγάπη. Και τώρα, κοιτάζω
πίσω και βλέπω τρία βιβλία που γεννήθηκαν μέσα από εμένα.
Σπάσε τον Πάγο Ένα βιβλίο για τις
σχέσεις που παγώνουν, για τα συναισθήματα που δεν βρίσκουν τρόπο να ειπωθούν. Ήθελα
να δείξω πως η ψυχρότητα δεν είναι πάντα αδιαφορία — είναι συχνά πόνος που δεν ξέρει
πώς να εκφραστεί. Και πως το να σπάσεις τον πάγο, είναι να τολμήσεις να δεις την
αλήθεια από κάτω.
Άνθρωποι που Διαβάζουν στην Παραλία
Ήσυχο, τρυφερό, γεμάτο παρατήρηση. Μιλά για εκείνους που κουβαλούν ιστορίες χωρίς
να τις φωνάζουν. Για τις μικρές στιγμές που έχουν βάθος, και για τη μοναξιά που
δεν είναι πάντα θλίψη — είναι επιλογή, είναι γαλήνη.
Το Πορτιέρο της Οφηλίας Ατμοσφαιρικό και μυστηριώδες.
Μια ιστορία για την είσοδο σε έναν χώρο που δεν είναι δικός σου, και για την αναζήτηση
νοήματος μέσα από σύμβολα και εικόνες. Η Οφηλία είναι η φωνή που ψάχνει, και ο Πορτιέρο
είναι η σιωπή που φυλάει τις απαντήσεις.
#AetheriaNyx #ΤρειςΑνάσεςΨυχής #ΣπάσεΤονΠάγο
#ΔιαβάζονταςΣτηνΠαραλία #Οφηλία #Πορτιέρο #ΓράφωΓιαΝαΥπάρχω #ΗμερολόγιοΨυχής #ΡομαντικέςΠεριπλανήσεις
#ΑλήθειαΣεΛέξεις #ΜικρέςΙστορίεςΜεΒάθος
Καλημέρα
Καλό μήνα Ιούλιε – με ήλιο, σιωπή και λίγο πεπόνι στο τάπερ.
Δεν χρειάζεται να τρέξω πίσω από το καλοκαίρι. Δεν χρειάζεται να φανώ, να
γελάσω δυνατά, να αποδείξω πως είμαι «καλά». Μου αρκεί που είμαι εδώ.
Με το βιβλίο μου, τη σιωπή μου, μια σειρά που με ηρεμεί και τη γλυκιά τέχνη του
να μην κάνεις τίποτα, όπως την έμαθα από το Eat, Pray, Love.
Το dolce far niente… εκείνη η ιταλική σοφία που λέει πως δεν είναι τεμπελιά να
σταματάς. Είναι απόλαυση. Είναι φροντίδα. Αν κι εσύ σήμερα νιώθεις πως δεν
έχεις πολλά να δώσεις, να θυμάσαι:
Aetheria Nyx
Γράφω για να καταλάβω τον εαυτό
μου. Αγαπώ τις σιωπές, τις ταινίες, τη μουσική και τις λέξεις που δεν φωνάζουν.
Ζω ανάμεσα στη φαντασία και στην αλήθεια, εκεί βρίσκω νόημα.
Σκοπός του ημερολογίου Να κρατήσω
τις μικρές στιγμές που αξίζουν. Να δώσω χώρο στη σκέψη, στη μνήμη, στην ψυχή. Η
ζωή δεν είναι μόνο γεγονότα, είναι και οι λέξεις που τα συνοδεύουν.
#AetheriaNyx #ΗμερολόγιοΨυχής
#ΡομαντικέςΠεριπλανήσεις #ΓράφωΓιαΝαΥπάρχω #ΜικρέςΣτιγμές #ΑλήθειαΚαιΦαντασία
#ΗμερολόγιοΜεΝόημα #ΛέξειςΠουΜένουν #ΣκέψειςΣεΣελίδες
Καλωσόρισες στις Ρομαντικές
Περιπλανήσεις.
Εδώ δεν ψάχνουμε το τέλειο. Μόνο
το αληθινό. Λίγες λέξεις, λίγη σιωπή, λίγη φαντασία. Και μια ψυχή που γράφει
για να θυμάται ή για να ξεχάσει. Αν
νιώσεις κάτι δικό σου εδώ μέσα, τότε δεν είσαι μόνη.
Aetheria
Νyx
Άραγε πότε είσαι πραγματικά ευτυχισμένος; Όταν έχεις χρήματα, δόξα και επιτυχία; Δεν νομίζω πως ολοκληρώνεσαι με αυτά τα τρία. Από μικρή άρχ...
