18/8/25 Ημερολόγιο της Aetheria Nyx –H εποχή που αλλάζει

 

Έφυγε μια φίλη μου. Πήγε στους ουρανούς και μαζί της πήρε ένα κομμάτι από μένα που δεν ξέρω αν θα επιστρέψει ποτέ. Οι εποχές αλλάζουν, κι εγώ μαζί τους. Δεν μπορώ πια να είμαι η ίδια, δεν θέλω. Κλειδώνομαι, όχι για να προστατευτώ, αλλά για να ξαναβρώ τον εαυτό μου μέσα στη σιωπή. Ο καθρέφτης με κοιτάζει με εκείνο το γνώριμο βλέμμα, σαν να μου θυμίζει ποια ήμουν, ποια δεν είμαι πια. Και κάποιες μέρες, νιώθω πως με χλευάζει. Άλλες, πως με συμπονά.

Ξεκίνησα πάλι να ακούω κλασική μουσική. Μότσαρτ, όπως παλιά, αλλά σε μοντέρνα εκδοχή  σαν να προσπαθώ να παντρέψω το τότε με το τώρα. Οι νότες με αγκαλιάζουν, με ταξιδεύουν, με γειώνουν. Μέσα από αυτές, βρίσκω μια νέα εκδοχή του εαυτού μου. Ίσως πιο ώριμη, πιο αληθινή. Δεν ξέρω πού με πάει αυτή η νέα εποχή, αλλά ξέρω πως δεν είμαι μόνη. Κουβαλώ μέσα μου τη μνήμη της, τη μουσική, και την ανάγκη να συνεχίσω.

Υπό τη σκέπη της Μεγαλόχαρης - Ημερολόγιο της Aetheria Nyx 14/8/25

Αύριο ξημερώνει η γιορτή της Μεγαλόχαρης, και μέσα μου αναδεύεται μια αίσθηση ιερής προσμονής, σαν να περιμένω κάτι να με λυτρώσει από το βουβό κενό που με συντροφεύει τον τελευταίο καιρό. Όσα αγαπούσα να κάνω να γράφω, να δημιουργώ, να περιπλανιέμαι ρομαντικά  μοιάζουν να έχουν χάσει τη δύναμή τους να με γεμίζουν. Γράφω ακόμα, μα νιώθω πως το κάνω μηχανικά, σαν να προσπαθώ να κρατηθώ από κάτι που ξεθωριάζει. Οι διορθώσεις είναι περισσότερες από τις λέξεις που γεννιούνται αυθόρμητα, και η έμπνευση μοιάζει να με κοιτά από μακριά. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, βρίσκω καταφύγιο στα όνειρα. Ονειρεύομαι το μέλλον, το σχεδιάζω, το ελπίζω, και το αφήνω να με κρατά όρθια. Είναι σαν να ζω μέσα από τις εικόνες που πλάθω, σαν να αναπνέω μέσα από τις πιθανότητες. Αύριο, με τη χάρη της Παναγίας, εύχομαι να ξαναβρώ το φως που μου λείπει. Να νιώσω πως είμαι υπό τη σκέπη της, πως τα όνειρά μου δεν είναι μάταια, και πως η πίστη  σε Εκείνη, στον Θεό, στον εαυτό μου  μπορεί να με οδηγήσει εκεί που η ψυχή μου λαχταρά να φτάσει.

 

 

 

Σκέψεις και συναισθήματα που γεννήθηκαν από τη σιωπή: Σκέψεις που γεννιούνται τις πρωινές ώρες

 

Είσαι κουρασμένη, κυρίως ψυχικά, γι’ αυτό ξαπλώνεις νωρίς προσπαθώντας να κοιμηθείς. Μετά από πολλή προσπάθεια, τα καταφέρνεις και αποκοιμιέσαι.

Δυστυχώς, μέσα στη νύχτα, ακούς μια φωνή και πετάγεσαι τρομαγμένη. Αναρωτιέσαι ποιος ήταν. Δεν ήταν κανένας—το υποσυνείδητο κραυγάζει, όπως συνηθίζει. Δεν θέλεις ούτε μπορείς να ακούσεις τι έχει μέσα της η ψυχή σου, όμως αυτό δεν είναι πάντα στο χέρι σου.

Με το ξημέρωμα, αποφασίζεις να σηκωθείς και να περπατήσεις στο σκοτάδι, αναζητώντας γαλήνη, μα δεν την βρίσκεις. Είναι μέσα μας και δεν πρέπει να την αναζητούμε αλλού.

Σκέφτεσαι να βγεις στην αυλή σου. Υπάρχει σιγή. Αρχίζεις να απομακρύνεσαι σιγά-σιγά, και μία γλυκιά δροσιά ανακουφίζει το ζεστό σου σώμα. Κάθεσαι να αφουγκραστείς τους ήχους της φύσης.

Όμως, μετά από λίγο, σκέφτεσαι να επιστρέψεις στο κρεβάτι σου, μήπως ηρεμήσουν οι άγριες σκέψεις που ταλανίζουν το μυαλό σου. Κάποιες ώρες μετά, το υποσυνείδητό σου θέλει πάλι να παίξει μαζί σου άσχημα, να διασκεδάσει εις βάρος σου. Αισθάνεσαι τα χείλη σου ζεστά, σαν κάποιος να τα έχει φιλήσει, όμως γνωρίζεις πως αυτό δεν συνέβη ποτέ.

Μήπως τρελαίνεσαι; Πρέπει να σκεφτείς λογικά. Συνεχίζεις να αισθάνεσαι την αλμύρα της μοναξιάς να σε αγκαλιάζει γλυκά το πρωί εκείνης της μέρας. Τόσο αναπάντεχα όμορφο και παράξενο ταυτόχρονα, αφού εκείνο το βράδυ δεν σε φίλησε κανείς. Ίσως επειδή υπερεκτιμάς την ανθρώπινη επαφή, το μυαλό σου δημιούργησε αυτήν την αίσθηση.

Τελικά, οι πρωινές σκέψεις μπορεί να είναι οι χειρότερες.

Ημερολόγιο της Aetheria Ny / Η Αστυπάλαια σε δύο γραμμές

 

Ξύπνησα σαν μέσα σε όνειρο. Το φως του ήλιου γλιστρούσε απαλά από το παράθυρο, και η Αστυπάλαια απλωνόταν μπροστά μου σαν σκηνικό από παλιά ταινία. Η θάλασσα έλαμπε γαλήνια, τα λευκά σπιτάκια της Χώρας έμοιαζαν να αγκαλιάζουν τον λόφο, και ο αέρας μύριζε αρμύρα και γιασεμί. Δεν ήξερα αν είχα ξυπνήσει ή αν απλώς συνέχιζα να ονειρεύομαι.

Περπατώντας χωρίς προορισμό, βρέθηκα μπροστά σε έναν παλιό ανεμόμυλο. Η καρδιά μου χτύπησε περίεργα — σαν να με καλούσε κάτι εκεί μέσα. Μπήκα, και βρέθηκα σε μια δανειστική βιβλιοθήκη, γεμάτη βιβλία που μύριζαν χρόνο και ιστορία. Άνοιξα ένα τυχαίο βιβλίο, κάθισα στο πέτρινο περβάζι, και άφησα τις λέξεις να με ταξιδέψουν. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως δεν ήμουν απλώς επισκέπτρια. Ήμουν κομμάτι του νησιού.