Σκέψεις και αποφάσεις μιας ονειροπόλας

Άραγε πότε είσαι πραγματικά ευτυχισμένος; Όταν έχεις χρήματα, δόξα και επιτυχία; Δεν νομίζω πως ολοκληρώνεσαι με αυτά τα τρία. Από μικρή άρχισα να ονειρεύομαι. Τα όνειρα ξεκίνησαν σαν ένα μικρό σημάδι μέσα μου και όσο περνούσε ο καιρός έπαιρναν μορφή, μέχρι που ήρθε η στιγμή που το χέρι μου άρπαξε το στυλό και άρχισα να γράφω ιστορίες χωρίς να σταματάω. 

Ένιωθα πως είχα έναν σκοπό, χωρίς να ξέρω ποιος είναι, όμως στα χείλη μου υπήρχε πάντα ένα χαμόγελο. Η ζωή μου πήρε νόημα και υπόσταση. Οι ιστορίες φώτιζαν τα βράδια μου και συντρόφευαν τα πρωινά μου. Κι έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση να τις μοιραστώ μαζί σας. Ίσως κάποιοι να γελούν, δεν πειράζει. 

Η μεγάλη αποχή μου από τα κοινωνικά δίκτυα, τόσο έντονη και απότομη, με δίδαξε πολλά και μετάνιωσα που την έκανα.

Ελπίζω στο μέλλον να έχω σημαντικά νέα να σας πω.  

Να προσέχετε τους εαυτούς σας.

Εκφράσεις ευγνωμοσύνης: Το νόημα της ζωής είναι στις απλές στιγμές

 

Το νόημα της ζωής δεν είναι κάτι μεγάλο ή δύσκολο να βρεθεί. Είναι κρυμμένο σε μικρές, καθημερινές στιγμές που μας γεμίζουν.

Είναι εκείνο το βράδυ που αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά κάποιου που αγαπάς. Ξυπνάς για λίγο, κοιτάς γύρω σου και νιώθεις ασφαλής. Κλείνεις ξανά τα μάτια σου, γιατί δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο.

Είναι το πρωινό φιλί, η αγκαλιά που σε σκεπάζει, η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου. Περπατάς πάνω στα πόδια του, χαμογελάς, ακουμπάς τη μύτη σου στη δική του και νιώθεις πως όλα είναι σωστά.

Είναι ο καφές που πίνετε μαζί, η θέα της φύσης, οι κουβέντες που δεν φοβάσαι πια να πεις. Όνειρα, σκέψεις, συναισθήματα που βρίσκουν καταφύγιο σε μια άλλη ψυχή.

Το νόημα της ζωής είναι ένα χαμόγελο. Μια μελωδία που σε συγκινεί. Μια αγκαλιά που σε κρατά. Ένα φιλί που σε ξυπνά.

Εγώ την βρήκα την απάντηση. Είναι στις στιγμές που μοιάζουν απλές, αλλά είναι τα πάντα.

Ρομαντικές Περιπλανήσεις — Πρώτο κείμενο της νέας χρονιάς

 

 ​Οι συγγραφείς γράφουν συχνά γιατί έχει αξία τη μεγάλη ψυχαναλυτική της γραφής . Γράφοντας συγκεντρώνεσαι, βαθαίνεις. Κρατώντας έναν δυνατό φακό, προχωράς μέσα σου και βαδίζεις — με μικρά έστω βήματα — σε γωνίες και υπόγεια της ψυχής σου που μένουν χρόνια βυθισμένα στο σκοτάδι. Απόσπασμα από έργο της Βαμβουνάκη

"Αν δεν έχετε χρόνο να διαβάσετε, δεν έχετε το χρόνο (ή τα εργαλεία) για να γράψετε. Απλά αυτό." — Στίβεν Κινγκ

Πάντα θαύμαζα την Carrie όχι μόνο για τον τρόπο που αρθρογραφεί, αλλά και για τις εικόνες της Νέας Υόρκης που κουβαλά μέσα της. Πιστεύω πως όταν ο συγγραφέας γράφει, λειτουργεί ως παρατηρητής. Δεν είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής. Οι ήρωες του μιλούν και γράφουν οι ίδιοι την ιστορία τους. Κι όμως, κάπου βαθιά, υποσυνείδητα, τους δανείζει κομμάτια του εαυτού του — αλλά ακόμη κι αυτά, οι ίδιοι οι ήρωες τα ζητούν.

δεν μπορούν να ειπωθούν ίσως ποτέ. Υπάρχουν που δεν μπορούν να ειπωθούν ίσως ποτέ . Υπάρχουν λέξεις που περιμένουν υπομονετικά να ειπωθούν. Υπάρχουν ιστορίες που ζητούν να γεννηθούν.

Και μαζί τους, νέοι στόχοι. Πολλή δουλειά. Υγεία  για να είμαστε καλά, να στεκόμαστε ορθοί και να μπορούμε να δημιουργούμε. Και μια νέα χρονιά που ανοίγεται μπροστά μου σαν λευκή σελίδα.

Εύχομαι η νέα χρονιά να σας φέρει ό,τι επιθυμείτε. Υγεία, φως, έμπνευση και ιστορίες που θα βρουν τον δρόμο τους.