Ημερολόγιο της Aetheria Nyx Πρόγραμμα Γιορτών

 

Ο Δεκέμβρης πάντα φέρνει μια γλυκιά μαγεία, κι εγώ φέτος θέλω να χαθώ λίγο μέσα της. Να αφήσω τις μέρες να κυλήσουν αργά, σαν χιόνι που πέφτει απαλά, και να γεμίσω τον χρόνο μου με όσα αγαπώ πραγματικά.

~ Δημιουργία βιβλίου Μια μικρή φλόγα μέσα μου που μεγαλώνει κάθε μέρα.

~ Επιμέλεια βιβλίου Η τρυφερή, απαιτητική διαδικασία που δίνει μορφή στα όνειρα. ~ Διάβασμα άλλων βιβλίων με μουσική Σελίδες που μυρίζουν ζεστασιά, ιστορίες που γίνονται παρέα.

~ Ταινίες Για εκείνες τις στιγμές που θέλω απλώς να χαθώ σε έναν άλλον κόσμο.

Οπότε… ναι, ίσως με χάσετε λίγο αυτές τις γιορτές. Αλλά μόνο γιατί θα βρίσκομαι εκεί όπου ανθίζουν οι ιστορίες.

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Αγαπημένη Βίβιαν,

Αυτές οι γιορτές με βρίσκουν πιο μελαγχολική απ’ όσο θα ήθελα. Όλοι μιλούν για τον Άγιο Βασίλη, για θαύματα, για τη ζεστασιά των ημερών, κι εγώ προσπαθώ να νιώσω έστω μια σπίθα από εκείνη την παιδική μαγεία που κάποτε με τύλιγε. Θυμάμαι τότε που πίστευα πως ο Άγιος Βασίλης μπορούσε να φέρει ό,τι λαχταρούσε η καρδιά μου. Τώρα καταλαβαίνω πως δεν ήταν ποτέ θέμα δώρων, αλλά ελπίδας. Της ανάγκης να πιστεύουμε ότι κάτι καλό έρχεται, ακόμη κι όταν η ψυχή κουράζεται. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή θλίψη, θέλω να κρατήσω μια μικρή ευχή. Αν ο Άγιος Βασίλης περάσει φέτος από τη δική μου πόρτα, δεν θέλω τίποτα υλικό. Θέλω μόνο λίγη γαλήνη, λίγη ανάσα, μια στιγμή που να μου θυμίσει πως όλα όσα πέρασα είχαν νόημα. Το ίδιο εύχομαι και για σένα, Βίβιαν. Να βρεις μέσα στις γιορτές μια μικρή, τρυφερή στιγμή που θα σε αγγίξει σαν θαύμα.

Με αγάπη,

Ηλιοτρόπιο

 

Ποιο είναι το χειρότερο σήμερα για τους ρομαντικούς;

 

Αγαπημένη μου Βίβιαν,

Από μικρή θυμάμαι να νιώθω διαφορετικά. Να βλέπω ομορφιά εκεί που οι άλλοι έβλεπαν απλώς συνήθεια. Να συγκινούμαι με ένα βλέμμα, με μια σιωπή, με μια στιγμή που δεν είχε τίποτα εντυπωσιακό, αλλά για μένα ήταν ολόκληρος κόσμος. Πάντα αναρωτιόμουν: τι είναι πιο δύσκολο για έναν ρομαντικό άνθρωπο; Να μην τον καταλαβαίνουν ή να μην μπορεί να βρεθεί χώρος να υπάρξει;

Σήμερα, νιώθω πως ο μεγαλύτερος εχθρός του ρομαντισμού είναι η ταχύτητα. γίνονται Όλα γρήγορα, χωρίς βάθος. Η τεχνολογία, η πληροφορία, η πρακτική έχουν μπει παντού. Οι άνθρωποι τρέχουν, μιλούν χωρίς να ακούν, ζουν χωρίς να νιώθουν. Ο ρομαντικός δεν χωράει εύκολα σ' αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι ότι δεν θέλει να προσαρμοστεί  είναι ότι δεν θέλει να χάσει τον εαυτό του.

Πολλές φορές φοβάμαι μήπως με καταπιεί η καθημερινότητα. Μήπως ξεχάσω να παρατηρήσω το φως που πέφτει στο τραπέζι, το άρωμα του καφέ, τη μουσική που με ηρεμεί. Μήπως γίνω κι εγώ ένα κομμάτι του θορύβου. Παλεύω να κρατήσω μέσα μου εκείνη τη φλόγα που με κάνει να βλέπω τον κόσμο αλλιώς. Όχι σαν μηχανή, αλλά σαν θαύμα.

Ο ρομαντισμός δεν είναι αδυναμία. Είναι τρόπος να ζεις με ευαισθησία, με αλήθεια, με καρδιά. Είναι η δύναμη να σταματά και να λες: «Αυτό έχει σημασία για μένα». Να δίνεις αξία σε ό,τι οι άλλοι προσπερνούν. Να αγαπάς χωρίς όρους, να περιμένεις χωρίς εγγυήσεις, να ελπίζεις χωρίς βεβαιότητες.

Αγαπημένη μου Βίβιαν, όσο υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν την ψυχή τους , ο ρομαντισμός δεν θα χαθεί. Θα συνεχίσει να ζει μέσα από τις λέξεις, τις μουσικές, τις σιωπές. Και ίσως, κάποια μέρα, ο κόσμος να σταματήσει για λίγο. Να κοιτάξει γύρω του. Και να θυμηθεί πως το πιο όμορφο πράγμα είναι να νιώθεις.