Σκέψεις και αποφάσεις μιας ονειροπόλας

Άραγε πότε είσαι πραγματικά ευτυχισμένος; Όταν έχεις χρήματα, δόξα και επιτυχία; Δεν νομίζω πως ολοκληρώνεσαι με αυτά τα τρία. Από μικρή άρχισα να ονειρεύομαι. Τα όνειρα ξεκίνησαν σαν ένα μικρό σημάδι μέσα μου και όσο περνούσε ο καιρός έπαιρναν μορφή, μέχρι που ήρθε η στιγμή που το χέρι μου άρπαξε το στυλό και άρχισα να γράφω ιστορίες χωρίς να σταματάω. 

Ένιωθα πως είχα έναν σκοπό, χωρίς να ξέρω ποιος είναι, όμως στα χείλη μου υπήρχε πάντα ένα χαμόγελο. Η ζωή μου πήρε νόημα και υπόσταση. Οι ιστορίες φώτιζαν τα βράδια μου και συντρόφευαν τα πρωινά μου. Κι έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση να τις μοιραστώ μαζί σας. Ίσως κάποιοι να γελούν, δεν πειράζει. 

Η μεγάλη αποχή μου από τα κοινωνικά δίκτυα, τόσο έντονη και απότομη, με δίδαξε πολλά και μετάνιωσα που την έκανα.

Ελπίζω στο μέλλον να έχω σημαντικά νέα να σας πω.  

Να προσέχετε τους εαυτούς σας.

Εκφράσεις ευγνωμοσύνης: Το νόημα της ζωής είναι στις απλές στιγμές

 

Το νόημα της ζωής δεν είναι κάτι μεγάλο ή δύσκολο να βρεθεί. Είναι κρυμμένο σε μικρές, καθημερινές στιγμές που μας γεμίζουν.

Είναι εκείνο το βράδυ που αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά κάποιου που αγαπάς. Ξυπνάς για λίγο, κοιτάς γύρω σου και νιώθεις ασφαλής. Κλείνεις ξανά τα μάτια σου, γιατί δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο.

Είναι το πρωινό φιλί, η αγκαλιά που σε σκεπάζει, η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου. Περπατάς πάνω στα πόδια του, χαμογελάς, ακουμπάς τη μύτη σου στη δική του και νιώθεις πως όλα είναι σωστά.

Είναι ο καφές που πίνετε μαζί, η θέα της φύσης, οι κουβέντες που δεν φοβάσαι πια να πεις. Όνειρα, σκέψεις, συναισθήματα που βρίσκουν καταφύγιο σε μια άλλη ψυχή.

Το νόημα της ζωής είναι ένα χαμόγελο. Μια μελωδία που σε συγκινεί. Μια αγκαλιά που σε κρατά. Ένα φιλί που σε ξυπνά.

Εγώ την βρήκα την απάντηση. Είναι στις στιγμές που μοιάζουν απλές, αλλά είναι τα πάντα.

Ρομαντικές Περιπλανήσεις — Πρώτο κείμενο της νέας χρονιάς

 

 ​Οι συγγραφείς γράφουν συχνά γιατί έχει αξία τη μεγάλη ψυχαναλυτική της γραφής . Γράφοντας συγκεντρώνεσαι, βαθαίνεις. Κρατώντας έναν δυνατό φακό, προχωράς μέσα σου και βαδίζεις — με μικρά έστω βήματα — σε γωνίες και υπόγεια της ψυχής σου που μένουν χρόνια βυθισμένα στο σκοτάδι. Απόσπασμα από έργο της Βαμβουνάκη

"Αν δεν έχετε χρόνο να διαβάσετε, δεν έχετε το χρόνο (ή τα εργαλεία) για να γράψετε. Απλά αυτό." — Στίβεν Κινγκ

Πάντα θαύμαζα την Carrie όχι μόνο για τον τρόπο που αρθρογραφεί, αλλά και για τις εικόνες της Νέας Υόρκης που κουβαλά μέσα της. Πιστεύω πως όταν ο συγγραφέας γράφει, λειτουργεί ως παρατηρητής. Δεν είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής. Οι ήρωες του μιλούν και γράφουν οι ίδιοι την ιστορία τους. Κι όμως, κάπου βαθιά, υποσυνείδητα, τους δανείζει κομμάτια του εαυτού του — αλλά ακόμη κι αυτά, οι ίδιοι οι ήρωες τα ζητούν.

δεν μπορούν να ειπωθούν ίσως ποτέ. Υπάρχουν που δεν μπορούν να ειπωθούν ίσως ποτέ . Υπάρχουν λέξεις που περιμένουν υπομονετικά να ειπωθούν. Υπάρχουν ιστορίες που ζητούν να γεννηθούν.

Και μαζί τους, νέοι στόχοι. Πολλή δουλειά. Υγεία  για να είμαστε καλά, να στεκόμαστε ορθοί και να μπορούμε να δημιουργούμε. Και μια νέα χρονιά που ανοίγεται μπροστά μου σαν λευκή σελίδα.

Εύχομαι η νέα χρονιά να σας φέρει ό,τι επιθυμείτε. Υγεία, φως, έμπνευση και ιστορίες που θα βρουν τον δρόμο τους.

 

Ημερολόγιο της Aetheria Nyx Πρόγραμμα Γιορτών

 

Ο Δεκέμβρης πάντα φέρνει μια γλυκιά μαγεία, κι εγώ φέτος θέλω να χαθώ λίγο μέσα της. Να αφήσω τις μέρες να κυλήσουν αργά, σαν χιόνι που πέφτει απαλά, και να γεμίσω τον χρόνο μου με όσα αγαπώ πραγματικά.

~ Δημιουργία βιβλίου Μια μικρή φλόγα μέσα μου που μεγαλώνει κάθε μέρα.

~ Επιμέλεια βιβλίου Η τρυφερή, απαιτητική διαδικασία που δίνει μορφή στα όνειρα. ~ Διάβασμα άλλων βιβλίων με μουσική Σελίδες που μυρίζουν ζεστασιά, ιστορίες που γίνονται παρέα.

~ Ταινίες Για εκείνες τις στιγμές που θέλω απλώς να χαθώ σε έναν άλλον κόσμο.

Οπότε… ναι, ίσως με χάσετε λίγο αυτές τις γιορτές. Αλλά μόνο γιατί θα βρίσκομαι εκεί όπου ανθίζουν οι ιστορίες.

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Αγαπημένη Βίβιαν,

Αυτές οι γιορτές με βρίσκουν πιο μελαγχολική απ’ όσο θα ήθελα. Όλοι μιλούν για τον Άγιο Βασίλη, για θαύματα, για τη ζεστασιά των ημερών, κι εγώ προσπαθώ να νιώσω έστω μια σπίθα από εκείνη την παιδική μαγεία που κάποτε με τύλιγε. Θυμάμαι τότε που πίστευα πως ο Άγιος Βασίλης μπορούσε να φέρει ό,τι λαχταρούσε η καρδιά μου. Τώρα καταλαβαίνω πως δεν ήταν ποτέ θέμα δώρων, αλλά ελπίδας. Της ανάγκης να πιστεύουμε ότι κάτι καλό έρχεται, ακόμη κι όταν η ψυχή κουράζεται. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή θλίψη, θέλω να κρατήσω μια μικρή ευχή. Αν ο Άγιος Βασίλης περάσει φέτος από τη δική μου πόρτα, δεν θέλω τίποτα υλικό. Θέλω μόνο λίγη γαλήνη, λίγη ανάσα, μια στιγμή που να μου θυμίσει πως όλα όσα πέρασα είχαν νόημα. Το ίδιο εύχομαι και για σένα, Βίβιαν. Να βρεις μέσα στις γιορτές μια μικρή, τρυφερή στιγμή που θα σε αγγίξει σαν θαύμα.

Με αγάπη,

Ηλιοτρόπιο

 

Ποιο είναι το χειρότερο σήμερα για τους ρομαντικούς;

 

Αγαπημένη μου Βίβιαν,

Από μικρή θυμάμαι να νιώθω διαφορετικά. Να βλέπω ομορφιά εκεί που οι άλλοι έβλεπαν απλώς συνήθεια. Να συγκινούμαι με ένα βλέμμα, με μια σιωπή, με μια στιγμή που δεν είχε τίποτα εντυπωσιακό, αλλά για μένα ήταν ολόκληρος κόσμος. Πάντα αναρωτιόμουν: τι είναι πιο δύσκολο για έναν ρομαντικό άνθρωπο; Να μην τον καταλαβαίνουν ή να μην μπορεί να βρεθεί χώρος να υπάρξει;

Σήμερα, νιώθω πως ο μεγαλύτερος εχθρός του ρομαντισμού είναι η ταχύτητα. γίνονται Όλα γρήγορα, χωρίς βάθος. Η τεχνολογία, η πληροφορία, η πρακτική έχουν μπει παντού. Οι άνθρωποι τρέχουν, μιλούν χωρίς να ακούν, ζουν χωρίς να νιώθουν. Ο ρομαντικός δεν χωράει εύκολα σ' αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι ότι δεν θέλει να προσαρμοστεί  είναι ότι δεν θέλει να χάσει τον εαυτό του.

Πολλές φορές φοβάμαι μήπως με καταπιεί η καθημερινότητα. Μήπως ξεχάσω να παρατηρήσω το φως που πέφτει στο τραπέζι, το άρωμα του καφέ, τη μουσική που με ηρεμεί. Μήπως γίνω κι εγώ ένα κομμάτι του θορύβου. Παλεύω να κρατήσω μέσα μου εκείνη τη φλόγα που με κάνει να βλέπω τον κόσμο αλλιώς. Όχι σαν μηχανή, αλλά σαν θαύμα.

Ο ρομαντισμός δεν είναι αδυναμία. Είναι τρόπος να ζεις με ευαισθησία, με αλήθεια, με καρδιά. Είναι η δύναμη να σταματά και να λες: «Αυτό έχει σημασία για μένα». Να δίνεις αξία σε ό,τι οι άλλοι προσπερνούν. Να αγαπάς χωρίς όρους, να περιμένεις χωρίς εγγυήσεις, να ελπίζεις χωρίς βεβαιότητες.

Αγαπημένη μου Βίβιαν, όσο υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν την ψυχή τους , ο ρομαντισμός δεν θα χαθεί. Θα συνεχίσει να ζει μέσα από τις λέξεις, τις μουσικές, τις σιωπές. Και ίσως, κάποια μέρα, ο κόσμος να σταματήσει για λίγο. Να κοιτάξει γύρω του. Και να θυμηθεί πως το πιο όμορφο πράγμα είναι να νιώθεις.

 

Ημερολόγιο Aetheria Nyx/ Σκέψεις για τα Φετινά Χριστούγεννα.

 

Αγαπώ τα Χριστούγεννα . Είναι η πιο φωτεινή, η πιο τρυφερή, η πιο μαγική εποχή του χρόνου. Κι όμως, άλλη μια χρονιά η απουσία σου θα είναι αισθητή, βαριά, σχεδόν χειροπιαστή. Πατέρα, μετά από σένα έφυγαν κι άλλα αγαπημένα πρόσωπα, κι έτσι κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα μοιάζουν πιο φτωχά, πιο σιωπηλά, πιο γεμάτα μελαγχολία. Ο πόνος πλημμυρίζει τη ζωή μου, ακόμη και τη γέννηση του Χριστού, σαν να θέλει να σκιάσει τη χαρά.  

Κι όμως, θα αφήσω το παιδί που έχω μέσα μου να χαρεί αυτή τη γιορτή. Να γελάσει με τα λαμπερά φώτα, να συγκινηθεί με τα τραγούδια, να ζεσταθεί από τη μυρωδιά του γλυκού και του έλατου. Γιατί ξέρω πως αυτό θα ήθελες: να συνεχίσω να γιορτάζω, να μην αφήσω την απουσία να σβήσει τη φλόγα.  

Όλοι πεινάμε για λίγη αγάπη σ’ έναν κόσμο που γύρω μας οι άνθρωποι μισούν την ίδια τη ζωή, φοβούνται την αγάπη και κατά συνέπεια τα συναισθήματα που νιώθουν. Ελπίζω τα φετινά Χριστούγεννα να μας θυμίσουν το πιο βασικό απ’ όλα:  

Να αγαπάμε. 💙  

Γιατί χωρίς τον απαγορευμένο καρπό, χωρίς τις αντιθέσεις, χωρίς τις σκιές, ο παράδεισος θα ήταν ψεύτικος. Το να είσαι ευτυχισμένος δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι μέσα στις ατέλειες, μέσα στις απώλειες, μέσα στις πληγές, βρίσκεις ακόμη χώρο για φως, για χαρά, για αγάπη...