Αγαπώ τα Χριστούγεννα . Είναι η πιο φωτεινή, η πιο τρυφερή, η πιο μαγική εποχή του χρόνου. Κι όμως, άλλη μια χρονιά η απουσία σου θα είναι αισθητή, βαριά, σχεδόν χειροπιαστή. Πατέρα, μετά από σένα έφυγαν κι άλλα αγαπημένα πρόσωπα, κι έτσι κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα μοιάζουν πιο φτωχά, πιο σιωπηλά, πιο γεμάτα μελαγχολία. Ο πόνος πλημμυρίζει τη ζωή μου, ακόμη και τη γέννηση του Χριστού, σαν να θέλει να σκιάσει τη χαρά.
Κι όμως, θα αφήσω το παιδί που έχω μέσα μου να χαρεί αυτή τη γιορτή. Να γελάσει με τα λαμπερά φώτα, να συγκινηθεί με τα τραγούδια, να ζεσταθεί από τη μυρωδιά του γλυκού και του έλατου. Γιατί ξέρω πως αυτό θα ήθελες: να συνεχίσω να γιορτάζω, να μην αφήσω την απουσία να σβήσει τη φλόγα.
Όλοι πεινάμε για λίγη αγάπη σ’ έναν κόσμο που γύρω μας οι άνθρωποι μισούν την ίδια τη ζωή, φοβούνται την αγάπη και κατά συνέπεια τα συναισθήματα που νιώθουν. Ελπίζω τα φετινά Χριστούγεννα να μας θυμίσουν το πιο βασικό απ’ όλα:
Να αγαπάμε. 💙
Γιατί χωρίς τον απαγορευμένο καρπό, χωρίς τις αντιθέσεις, χωρίς τις σκιές, ο παράδεισος θα ήταν ψεύτικος. Το να είσαι ευτυχισμένος δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι μέσα στις ατέλειες, μέσα στις απώλειες, μέσα στις πληγές, βρίσκεις ακόμη χώρο για φως, για χαρά, για αγάπη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου