Ο πρώτος μήνας του χρόνου δεν μπορώ να πω ότι ήταν ευχάριστος. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται γύρω μου με έχουν στεναχωρήσει βαθιά. Δεν μπήκα σε καμία διαδικασία να σχολιάσω, γιατί αυτό το κείμενο δεν έχει αυτή την πρόθεση.
Προσπαθώ οι αναρτήσεις μου να είναι λιγότερες, ειδικά στο προσωπικό μου προφίλ. Όμως σήμερα ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μια σκέψη.
Νιώθω ένα περίεργο βάρος. Ίσως γιατί αυτές οι μέρες είναι δύσκολες σωματικά, λόγω της λειτουργίας της γυναίκας κάθε μήνα που δεν της επιτρέπει να είναι τόσο λειτουργική. Γύρω μου υπάρχουν πολλά βιβλία. Διαβάζω αρκετά, άλλα μόνη μου, άλλα με αγαπημένα πρόσωπα. Πολλά είναι στο κομοδίνο μου. Τις περισσότερες φορές νιώθω απομακρυσμένη από κάθε διαδικασία που έχει να κάνει με τη λογοτεχνία και βυθίζομαι στον ύπνο ή στις ταινίες.
Κάποιοι, ίσως και οι περισσότεροι, θεωρούν τον Φλεβάρη μήνα του έρωτα και διαβάζουν ρομαντικά. Εγώ πάλι το κάνω κάθε μέρα, κάθε μήνα. Όχι απλώς ρομαντικά, αλλά και σκοτεινά. Και στην άλλη πλευρά υπάρχει μια ιστορία που καταγράφεται από μένα. Άλλες μέρες είναι πέτρα, άλλες μέρες όχι. Σήμερα είναι από τις δύσκολες. Παίρνω κουράγιο από τη μητέρα μου και από τον Θεό.
Να ευλογείτε και να ευγνωμονείτε ό,τι έχετε δίπλα σας. Όποιον έχετε δίπλα σας. Και το σημαντικότερο, να χαμογελάτε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου