Μέρες σαν κι αυτή αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι κάνουν σκοτεινές σκέψεις. Οι αμυγδαλιές ανθίζουν και το μυαλό μου τρέχει μακριά, ίσως σε εποχές που ήμουν μικρή και αγαπούσα τα απλά. Μια μικρή φράση, ένα απαλό άγγιγμα στο χέρι, ένα αγαπώ από χείλη αγαπημένα. Τότε ήμουν πολύ μικρή για να αντιληφθώ τι σημαίνει ευτυχία.
Τώρα είναι αλλιώς. Έχω κάπως ωριμάσει και ίσως το μόνο που θέλω είναι κάποιον που να ακούει τις σιωπές μου και να τις χρωματίζει χωρίς να τις σκεπάζει, χωρίς να τις διαλύει.
Χαϊδεύω τη νύχτα γράφοντας σε λερωμένα χαρτιά, προσπαθώντας να αποτινάξω από πάνω μου σκέψεις που δεν μπορώ να μοιραστώ με κανέναν, γιατί φοβάμαι. Ξέρω ότι μόνο η νύχτα, η θάλασσα και η σιωπή είναι οι μόνες «γυναίκες» που μπορούν να καταλάβουν αυτές τις στιγμές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου